Είναι άραγε ο Έρωτας πάντα τυφλός;

blind-love

Κάποιοι εκ των ερωτευμένων βασανίζονται ασυνείδητα από την γοητευτική δύναμη ενός Ιδεώδους, ενός Ιδανικού Εαυτού που βρίσκει την τέλεια αντανάκλαση στις φιγούρες “άπιαστων” ερωτικών συντρόφων… Και εκεί ξεκινά συχνά ένα περιπετειώδες ερωτικό παιχνίδι ορίων ανάμεσα στο Εγώ και την ετερότητα, τον πολυπόθητο Άλλο.
Ερωτικά χτυπήματα, ηχηρές συγκρούσεις, πόθος κατοχής και παιχνίδια ελέγχου έρχονται κάποιες φορές για να συνθέσουν το σκηνικό μιας αχόρταγης επιθυμίας για αποκλειστική κατάκτηση αυτού που ασυνείδητα εβαπτίσθη γρήγορα «ιδανικό»… Για κάποιον ίσως λόγο.
«Σε θέλω..; Ή θέλω εμένα σαν εσένα και εσένα σαν εμένα...;» Είναι άραγε ο Έρωτας πάντα τυφλός..;

Βαλάντης Χουτοχρήστος, Ψυχολόγος & Ψυχοθεραπευτής Ενηλίκων

Μην υπερπροστατεύεις πάντα…

freedom

Μην υπερπροστατεύεις πάντα τους ανθρώπους που αγαπάς, εάν πραγματικά θες να τους βοηθήσεις..! Κάποιες φορές, η υπερπροστασία πνίγει την ελευθερία, την επιθυμία, την επιλογή.

Αρκεί, όμως, και συ ν’αντέχεις να δεις κάποιες αλήθειες…

Βαλάντης Χουτοχρήστος, Ψυχολόγος & Ψυχοθεραπευτής

Ο «ανάμεικτος» εαυτός μας

woman2.jpg

Δε πιστεύω ότι υπάρχουν καλοί και κακοί άνθρωποι.

Γνωρίσαμε, όμως, καλά αυτό το δίπολο “του Καλού & του Κακού” στα παραμύθια που διαβάσαμε μικροί, σε ταινίες που αγαπήσαμε, στην ιστορία που μας δίδαξαν, στις ειδήσεις που ακούμε, στις οικογένειες και τις κοινωνίες που μεγαλώσαμε.

Θα λέγαμε, ωστόσο, ότι το Καλό και το Κακό έχουν ίσως φωλιάσει στις ψυχές όλων μας – και τα δύο εξίσου – από τη στιγμή που ήρθαμε σε αυτή την Πραγματικότητα, μια πραγματικότητα που άλλοτε ικανοποιεί και ενίοτε στερεί ή πληγώνει…

Είμαστε, μάλλον, όλοι και καλοί και κακοί άνθρωποι κάθε στιγμή! Εμείς οι ίδιοι έχουμε και την επιλογή να προβάλλουμε έξω, ή και να βάζουμε μέσα μας, πότε το Καλό και πότε το Κακό…

Αφού, όμως, πρώτα αποδεχτούμε ότι ζουν και τα δύο μέσα μας.

Ο «ανάμεικτος» εαυτός μας. Όμορφος και άσχημος μαζί…

Βαλάντης Χουτοχρήστος, Ψυχολόγος & Ψυχοθεραπευτής

 

Φοβία Δέσμευσης

relate2.jpg

Άρθρο του John M. Grohol, Psy. D.

Για τους περισσότερους ανθρώπους, οι σχέσεις αποτελούν εύκολη υπόθεση. Κυλούν φυσικά στην ζωή τους όπως η αναπνοή ή η προετοιμασία του φαγητού. Για ορισμένους, ωστόσο, οι σχέσεις δεν είναι τόσο εύκολες. Στην πραγματικότητα, παρουσιάζουν μια τέτοια πρόκληση για το άτομο, που μπορεί να εμφανίσει άγχος σχέσης, φόβο για αυτές ή να υποφέρει από «φοβία δέσμευσης».

Τα ζητήματα δέσμευσης στις σχέσεις δεν αποτελούν κάτι καινούριο. Αυτό που έχει αλλάξει είναι η κατανόησή μας για το πόσο ο φόβος δέσμευσης μπορεί να παραλύσει ορισμένα άτομα. Και αν και δεν θα βρείτε τον όρο «φοβία δέσμευσης» σε κανένα διαγνωστικό εγχειρίδιο, αποτελεί μια πολύ πραγματική εμπειρία άγχους και φόβου.

Στοιχεία σχετικά με την φοβία δέσμευσης και το άγχος σχέσης

Άνθρωποι που αντιμετωπίζουν ζητήματα δέσμευσης, φοβία δέσμευσης ή άγχος σχέσης (εδώ οι όροι εναλλάσσονται), έχουν σε γενικά πλαίσια σοβαρή δυσκολία στο να μείνουν σε μια μακροχρόνια σχέση. Ενώ βιώνουν την αγάπη όπως όλοι, τα συναισθήματα μπορεί να είναι πιο έντονα και τρομακτικά απ’ ότι για τους περισσότερους ανθρώπους. Αυτά τα συναισθήματα οδηγούν σε αυξημένο άγχος, το οποίο διογκώνεται και πολλαπλασιάζεται όσο η σχέση αναπτύσσεται- και οι προσδοκίες από μια δέσμευση αυξάνονται απειλητικά (ανησυχητικά).

Οι άνθρωποι με φοβία δέσμευσης προσδοκούν και επιθυμούν μια μακροχρόνια σύνδεση με ένα άλλο άτομο, αλλά το ακατανίκητο άγχος τους εμποδίζει από το να μείνουν σε οποιαδήποτε σχέση για μεγάλο χρονικό διάστημα. Αν πιεστούν για μια δέσμευση, είναι ακόμα πιο πιθανό να αφήσουν την σχέση από το να προχωρήσουν τελικά σε αυτή. Ή πιθανώς να συμφωνήσουν αρχικά στην δέσμευση, αλλά να υποχωρήσουν μέρες ή εβδομάδες αργότερα, εξαιτίας του έντονου φόβου και άγχους.

Ορισμένα άτομα με άγχος σχέσης μπορεί να μπερδέψουν τα θετικά συναισθήματα ή τον ενθουσιασμό και την πιθανότητα σχέσης με ένα άλλο άτομο, με τα συναισθήματα του άγχους. Για παράδειγμα, τα φυσιολογικά συναισθήματα της ανυπομονησίας μπορεί να γίνουν αντιληπτά (να μεταφραστούν) από το άτομο είτε ως μια αντίδραση πανικού είτε ως γενικευμένο αρνητικό στρες. Άλλα άτομα μπορεί επίσης να δυσκολεύονται στην επίλυση συνηθισμένων συγκρούσεων που είναι μέρος των ερωτικών σχέσεων- όπως η λαχτάρα για περισσότερη οικειότητα που έρχεται σε σύγκρουση με την ανάγκη ατομικότητας και ελευθερίας.

Τα ζητήματα δέσμευσης δεν εμφανίζονται μόνο σε έναν τύπο ανθρώπου και οι συμπεριφορές μπορεί να διαφέρουν. Κάποιοι αρνούνται να μείνουν σε οποιαδήποτε σοβαρή ή μακροχρόνια σχέση για περισσότερο από μια εβδομάδα ή ένα μήνα, εξαιτίας των φόβων τους. Άλλοι πιθανώς να σχετιστούν με ένα άτομο για λίγους μήνες, αλλά όσο η σχέση μεταμορφώνεται σε κάτι πιο σοβαρό και βαθύ, οι παλιοί φόβοι τους αναδύονται ξανά, απομακρύνοντας τους από το άτομο. Τόσο οι γυναίκες όσο και οι άντρες μπορεί να υποφέρουν από άγχος σχέσης και από φοβία δέσμευσης, παρότι παραδοσιακά θεωρούνταν (λανθασμένα) ως ένα ανδρικό πρόβλημα.

Τα αίτια της φοβίας δέσμευσης

Οι λόγοι της φοβίας δέσμευσης ποικίλλουν τόσο όσο και οι άνθρωποι που υποφέρουν από αυτή. Τυπικά, ωστόσο, ορισμένα άτομα με ζητήματα δέσμευσης έχουν παραπονεθεί ότι βιώνουν ανεπαρκείς ερωτικές σχέσεις, είτε άμεσα και προσωπικά είτε μέσω παρατήρησης άλλων (όπως άσχημες σχέσεις ανάμεσα σε γονείς ή διαζύγιο γονέων σε μεταγενέστερη ηλικία). Άλλες κοινές αιτίες της φοβίας δέσμευσης μπορεί να περιλαμβάνουν:

• Φόβο ότι η σχέση θα τερματιστεί χωρίς προειδοποίηση ή σημάδια

• Φόβο ότι δεν βρίσκονται στην «σωστή» σχέση

• Φόβο ότι βρίσκονται σε μια μη υγιή σχέση (που χαρακτηρίζεται από εγκατάλειψη, απιστία, κακοποίηση κλπ.)

• Ζητήματα εμπιστοσύνης λόγω ανάλογων περιπτώσεων που πληγώθηκαν στο περιβάλλον του ατόμου

• Παιδικό τραύμα ή κακοποίηση

• Ανικανοποίητες παιδικές ανάγκες ή ζητήματα εξάρτησης

• Ταραγμένες οικογενειακές σχέσεις κατά τη διάρκεια της ανάπτυξης

Πώς να βοηθήσεις κάποιον με φόβο σχέσης

Ανεξάρτητα από τις αιτίες της φοβίας δέσμευσης, το πρόβλημα μπορεί να αντιμετωπιστεί. Ένα άτομο που υποφέρει από άγχος σχέσης δεν είναι καταδικασμένο να υποφέρει από αυτό σε όλη του τη ζωή. Υπάρχει βοήθεια, αλλά το άτομο χρειάζεται να θέλει να αλλάξει και να βρει τον τρόπο να ξεπεράσει τον φόβο του. Η αλλαγή δεν μπορεί να επιτελεστεί από τους άλλους.

Υπάρχουν πολλές στρατηγικές για να βοηθηθεί κάποιος, ανάλογα και με την σοβαρότητα του άγχους. Αν είναι τόσο σοβαρό που να εμποδίζει κάποιον ακόμα και από το να σκεφτεί την πιθανότητα να βγει ραντεβού, πόσο μάλλον να βρει το άτομο που ονειρεύεται, τότε ίσως είναι η στιγμή να αναζητήσει ψυχοθεραπεία. Ένας εκπαιδευμένος θεραπευτής που έχει εμπειρία στην δουλειά με άτομα που αντιμετωπίζουν ανάλογα ζητήματα μπορεί να βοηθήσει στην κατανόηση των γνωστικών τους διαστρεβλώσεων και πώς να τις αλλάξουν.

Η συμβουλευτική μπορεί επίσης να είναι κατάλληλη για κάποιον που έχει κάνει σοβαρές σχέσεις, αλλά τις έχει τερματίσει όταν ήρθε η ώρα για το επόμενο βήμα. Ένας θεραπευτής θα βοηθήσει το άτομο να αντιληφθεί ότι δεν υπάρχει η «τέλεια» σχέση, και ότι όλες οι σχέσεις χρειάζονται προσπάθεια, φροντίδα και συνεχή προσοχή. Ένα άτομο μπορεί επίσης να μάθει κατά τη διάρκεια της θεραπείας ότι οι ανοιχτή επικοινωνία με τον σύντροφο τους θα μειώσει την πιθανότητα να υπάρξουν μελλοντικές εκπλήξεις ή ζητήματα εμπιστοσύνης.

Ο φόβος δέσμευσης μπορεί να ξεπεραστεί. Το πρώτο βήμα είναι να είσαι ανοιχτός στην αλλαγή και να θες να κάνεις τις αλλαγές στη ζωή σου και στην σκέψη σου, αλλαγές που μπορεί να σε βοηθήσουν να νιώθεις λιγότερο αγχώδης στις μελλοντικές σου σχέσεις.

Πηγή: Εναλλακτική Δράση (http://enallaktikidrasi.com/2016/09/fovia-desmeusis-agxos-sxesis-ti-einai-pws-antimetopizetai/). Πρωτότυπος τίτλος άρθρου: «Φοβία δέσμευσης και «άγχος σχέσης»: Τι είναι και πώς αντιμετωπίζεται»

Closer (Εξ Επαφής)

Closer (Εξ Επαφής, 2004) σε σκηνοθεσία του Μάικ Νίκολς.

Μια πολύ ενδιαφέρουσα αισθηματική ταινία που πραγματεύεται – με ύφος ψυχαναλυτικό – κάποια σημαντικά ζητήματα των ερωτικών και, γενικότερα, των διαπροσωπικών μας σχέσεων: προδοσία, ζήλεια, όρια, τριαδικοποίηση, ναρκισσισμός, μυστικά, σαδομαζοχισμός, εξάρτηση, έλεγχος…

Άρνηση

deny2

Ένας άλλος τρόπος χειρισμού των δυσάρεστων εμπειριών είναι η άρνηση ότι αυτές όντως συμβαίνουν. Η άρνηση έρχεται στην επιφάνεια αυτόματα σε όλους του ανθρώπους και είναι η αρχική αντίδραση σε κάθε είδους καταστροφή. Όλοι οι άνθρωποι που πληροφορούνται για το θάνατο κάποιου σημαντικού τους προσώπου, αντιδρούν λέγοντας «Ω, όχι!». Αυτή η αντίδραση είναι η σκιά μιας αρχαϊκής διεργασίας που έχει τις ρίζες της στον εγωκεντρισμό του παιδιού, στον οποίο η εμπειρία κυριαρχείται από την προ-λογική πεποίθηση ότι «Αν αυτό δεν το παραδεχτώ, τότε δεν συμβαίνει».(…….)

Άτομα για τα οποία η άρνηση συνιστά μια θεμελιώδη άμυνα, λειτουργούν σαν την Πολυάνα, την ηρωίδα του γνωστού μυθιστορήματος, που επιμένει ότι το καθετί είναι πάντοτε καλό και ο μόνος λόγος για τον οποίο συμβαίνει, είναι για το καλύτερο. Για παράδειγμα, οι γονείς ενός ασθενή μου συνέχιζαν να κάνουν παιδιά, παρά το γεγονός ότι τρία από αυτά είχαν πεθάνει από μια γενετική νόσο, την οποία θα αντιλαμβανόταν εύκολα κάθε γονέας που δεν βρίσκεται σε κατάσταση άρνησης. Οι συγκεκριμένοι γονείς αρνούνταν να θρηνήσουν για τα νεκρά παιδιά τους, αγνόησαν τα προβλήματα που αντιμετώπισαν οι δύο υγιείς γιοι τους, αρνήθηκαν να επικοινωνήσουν με κάποια συμβουλευτική υπηρεσία οικογενειακού προγραμματισμού και επέμεναν ότι η κατάσταση της ζωής τους ήταν θέλημα θεού, ο οποίος γνώριζε ποιο ήταν το καλύτερο για εκείνους.

Εμπειρίες έκστασης και υπερβολικής χαράς, ιδιαίτερα σε καταστάσεις τις οποίες οι περισσότεροι άνθρωποι θα αντιλαμβάνονταν ως αρνητικές, θεωρείται ότι απεικονίζουν τη λειτουργία της άρνησης. Πολλοί από εμάς χρησιμοποιούμε την άρνηση ορισμένες φορές για να κάνουμε τη ζωή μας λιγότερο δυσάρεστη, ενώ άλλοι χρησιμοποιούν αυτήν την άμυνα κατά κόρον σε συγκεκριμένες πτυχές της ζωής τους. Όταν κάποιος πληγώνεται σε μια κατάσταση στην οποία θεωρείται ότι δεν είναι πρέπον να κλάψει, τότε είναι πιο πιθανόν να αρνηθεί τα πραγματικά του συναισθήματα παρά να τα αναγνωρίσει και συνειδητά να αναχαιτίσει την αντίδραση του κλάματος. Σε καταστάσεις κρίσης ή άμεσης ανάγκης, η ικανότητα ενός ατόμου να αρνηθεί συναισθηματικά ότι η επιβίωσή του βρίσκεται σε κίνδυνο, μπορεί ακόμη και να του σώσει τη ζωή. Αυτό συμβαίνει διότι το άτομο μπορεί, επιστρατεύοντας την άρνηση, να ενεργήσει με έναν τρόπο που είναι αντικειμενικά ο πιο αποτελεσματικός και ηρωικός. Σε κάθε πόλεμο υπάρχουν ιστορίες ατόμων που παραμένοντας ψύχραιμοι σε απειλητικές και τρομακτικές καταστάσεις κατάφεραν να σώσουν τον εαυτό του και τους συντρόφους τους.

Από την άλλη πλευρά, η άρνηση μπορεί να οδηγήσει και στο αντίθετο αποτέλεσμα. Μια γνωστή μου αρνείται να κάνει την ετήσια εξέταση ανίχνευσης γυναικολογικού καρκίνου, σαν να μπορούσε να τον αποφύγει με κάποιο μαγικό τρόπο, αν μπορούσε να παραβλέψει αυτήν την πιθανότητα. Σύζυγοι που υφίστανται κακοποίηση από τους συντρόφους τους και αρνούνται την επικινδυνότητά τους, αλκοολικοί που επιμένουν ότι δεν αντιμετωπίζουν πρόβλημα με το αλκοόλ, μητέρες που αγνοούν τα αποδεικτικά στοιχεία ότι οι κόρες τους έχουν παρενοχληθεί σεξουαλικά, ηλικιωμένα άτομα που δεν σκέφτονται να σταματήσουν να οδηγούν παρά την προφανή αδυναμία του, όλα αυτά είναι μερικά μόνο παραδείγματα άρνησης στη χειρότερη μορφή της. Αυτή η ψυχαναλυτική έννοια έχει περάσει, λίγο ως πολύ, αναλλοίωτη στο καθημερινό μας λεξιλόγιο.(……..)

Ένα συστατικό της άρνησης μπορεί να ανευρεθεί στη λειτουργία των περισσότερων ώριμων αμυνών. Ας πάρουμε για παράδειγμα την ανακουφιστική πεποίθηση ότι το άτομο που σας απέρριψε, στην πραγματικότητα σας επιθυμούσε, αλλά δεν ήταν έτοιμο για μια πλήρη δέσμευση, όχι μόνο μαζί σας, αλλά και με οποιοδήποτε άλλο άτομο. Ένα τέτοιο συμπέρασμα συμπεριλαμβάνει και μια πιο εκλεπτυσμένη ενέργεια αιτιολόγησης, που ονομάζεται εκλογίκευση. Ομοίως, η άμυνα του αντιδραστικού σχηματισμού, κατά την οποία ένα συναίσθημα μετατρέπεται στο αντίθετό του (για παράδειγμα, το μίσος σε αγάπη), αποτελεί ένα συγκεκριμένο και πιο πολύπλοκο είδος άρνησης του συναισθήματος ενάντια στο οποίο αμύνεται ένα άτομο και όχι μία απλή άρνηση να βιώσουμε το εν λόγω συναίσθημα.

Από την Νancy McWilliams – Ψυχολόγο, Ψυχαναλύτρια (απόσπασμα από το βιβλίο της «Psychoanalytic Diagnosis»)

Πηγή: http://www.aerostato.com

Όταν θα αγαπήσεις εσένα..!

love1.jpg

Όταν δε θα είσαι τόσο σκληρός και αυστηρός με τον εαυτό σου…

Τότε – μάλλον – θα είσαι λιγότερο αυστηρός και με τους άλλους.

Τότε η αγκαλιά των άλλων θα είναι λιγότερο πνιγερή…

Δε θα φοβάσαι, ούτε θα σε φοβούνται!

Τότε, μάλλον θα σε αγαπάς…

Τότε σίγουρα θα σε αγαπήσουν!

Βαλάντης Χουτοχρήστος – Ψυχολόγος, Ψυχοθεραπευτής

Swinging: Όταν οι 2 δεν αρκούν!

swingers2

Της Φλώρας Κασσαβέτη με τη συνεργασία της Μαρίνας Μόσχα, Κλινικής Ψυχολόγου, επιστημονική συνεργάτης του Ινστιτούτου Ψυχικής και Σεξουαλικής Υγείας.

Ξεκίνησε από την Αμερική, έχει εξαπλωθεί σε ανεπτυγμένες χώρες της Ευρώπης όπως η Γερμανία, η Αυστρία, η Ολλανδία, η Σουηδία, η Γαλλία και έχει κάνει την εμφάνισή του και στην Ελλάδα.

Το concept είναι φαινομενικά απλό: δύο σύντροφοι που μοιράζονται μονογαμική σχέση προσυμφωνούν και συναινούν στη σεξουαλική συνεύρεση με τρίτα πρόσωπα με στόχο την συντροφική τους εξέλιξη και τον εμπλουτισμό της σεξουαλικής τους ζωής.

Τι υπόσχεται;

Να νικήσει τη ρουτίνα της μονογαμίας, να προστατεύσει από την απειλή και τον πόνο μιας πιθανής απιστίας αφού οι δύο σύντροφοι προσυμφωνούν και εγκρίνουν τη συνεύρεση με άλλα πρόσωπα τα οποία μπορεί να είναι είτε αξιολογημένοι με τον ίδιο σκοπό φίλοι είτε παντελώς άγνωστα μέλη ενός swingerclub.

Οι υποστηρικτές του, δηλώνουν με ενθουσιασμό ότι αναζωογονεί τη σχέση, αναβαθμίζει τη σεξουαλική ζωή του ζευγαριού οδηγώντας σε μονοπάτια υπέρτατης ηδονής και εξελίσσει τη σχέση.

Οι ουδέτεροι παρατηρούν το φαινόμενο σαν μια νέα τάση, μόδα ή lifestyle που φαίνεται να έχει προκύψει μέσα από τις γενικότερες αλλαγές που υφίστανται οι σχέσεις των δύο φύλων και οι θεσμοί συμβίωσης.

Και τέλος υπάρχουν και οι φανατικοί πολέμιοι που υποστηρίζουν ότι το swinging δεν είναι τίποτα από ένα καλά πλασαρισμένο άλλοθι για απιστία, μονοπάτι έκφρασης σεξουαλικής διαστροφής, τρόπος εκτόνωσης της ανομολόγητης ομοφυλοφιλίας, πλήρη κατάρρευση των ηθικών αξιών και μια knock out γροθιά στο θεσμό του γάμου που έτσι κι αλλιώς περνάει σοβαρή κρίση.

Ποιος απ’ όλους έχει δίκιο; Εξαρτάται θα σου πούμε γιατί εκτός από την ιδιοσυγκρασία, τις προσωπικές πεποιθήσεις και τα «θέλω» του καθένα, ρόλο παίζει και το είδος της σχέσης που μοιράζεται με το σύντροφό του. Σίγουρα είναι εύκολο να μπεις στον πειρασμό να πεις κι εσύ «ναι» επειδή το δοκίμασε κάποιο φιλικό ζευγάρι και σου είπε τα καλύτερα, επειδή θέλεις να σχηματίσεις προσωπική άποψη ή γιατί στο πρότεινε ως νέα ιδέα ο σύντροφός σου. Σε κάθε περίπτωση είναι σημαντικό να γνωρίζεις τα βασικά ρίσκα της συγκεκριμένης απόφασης πριν προχωρήσεις λαμβάνοντας υπόψη το μόνο σίγουρο: ότι δεν αντέχουν όλες οι σχέσεις το «τραμπάλισμα» του swinging.

Οι 3 παγίδες

1. Δεν είναι πάντα σίγουρο ότι το θέλουν και οι δύο

Αυτό σημαίνει ότι ο ένας από τους δύο συντρόφους της μόνιμης σχέσης μπορεί να συμφωνήσει να συμμετάσχει στο «παιχνίδι» για να μην χαλάσει το χατίρι του άλλου ή από φόβο μην χάσει τον σύντροφό του χωρίς να συμφωνεί πραγματικά και χωρίς να είναι έτοιμος για έναν τέτοιου είδους πειραματισμό.

2. Δεν υπάρχει βεβαιότητα για το που μπορεί να οδηγήσει

Ακόμα και το swinging που ξεκινάει με τις καλύτερες προθέσεις μπορεί να έχει απρόβλεπτη έκβαση οδηγώντας σε ανατροπές. το ζευγάρι που δοκιμάζει άλλοτε με επιφύλαξη κι άλλοτε με ενθουσιασμό συνήθως βρίσκεται στην πορεία αντιμέτωπο με θέματα που δεν μπορεί να διαχειριστεί –ζήλια, κλονισμός εμπιστοσύνη ή ακόμα τη γέννηση ενός νέου έρωτα- καταλήγοντας τελικά σε σοβαρή κρίση στη σχέση ή στον χωρισμό κι όχι στην πολυπόθητη ανανέωση που ήταν ο αρχικός στόχος.

3. Αυξάνει τη πιθανότητα μετάδοσης ΣΜΝ.

Κι αυτό είναι κάτι που επιβεβαιώνουν οι έρευνες ιδιαίτερα στις περιπτώσεις που συνδέεται και με άλλες συμπεριφορές που εμπεριέχουν ρίσκο όπως η χρήση αλκοόλ και ουσιών κατά τη διάρκεια των σεξουαλικών συνευρέσεων. Σε κάθε περίπτωση επειδή το swinging χαρακτηρίζεται από μια ελευθεριότητα μπορεί να οδηγήσει σε μια χαλάρωση των μέτρων προστασίας και να ενθαρρύνει την επιπόλαιη συμπεριφορά. Δεν νοείται όμως ασφαλή συναινετική ανταλλαγή συντρόφων χωρίς χρήση προφυλακτικού κι αυτό θα πρέπει να είναι ο απόλυτος κανόνας για τα ζευγάρια που σκέφτονται να το δοκιμάσουν.

Τι λέει η ειδικός:

Σίγουρα το σεξ είναι τρόπος έκφρασης χωρίς όρια, μόνο όμως όταν πραγματικά συμφωνούν και οι δύο για το ποιος είναι ο προορισμός και με ποιο τρόπο θα φτάσουν σ’ αυτό.

Και πάλι όμως, όσο καλά και αν έχουμε ορίσει τα όρια, πως μπορούμε να ξέρουμε εκ των προτέρων πως θα νιώσουμε και πως θα αισθανθούμε τη συγκεκριμένη στιγμή που θα δούμε τον σύντροφό μας να φιλάει, να αγγίζει, να ψιθυρίζει ερωτόλογα, να κάνει διείσδυση σε μία άλλη γυναίκα και να τελειώνει μαζί της για παράδειγμα; Πως θα νιώσει ένας άνδρας όταν δει τη σύντροφό του ή τη γυναίκα του να ευχαριστιέται τη σεξουαλική συνεύρεση με έναν άλλον άνδρα; Και αν της αρέσει περισσότερο ο άλλος; Και αν έχει «καλύτερο και μεγαλύτερο πέος» ο τρίτος; Μην ξεχνάμε τη σύγκριση που τόσο εύκολα μπαίνουν οι άνδρες και το άγχος απόδοσης! Και αν ο ένας από τους δύο θέλει να το ξανακάνει και ο άλλος δεν θέλει; Και αν «πρέπει» να υπάρχει από εδώ και πέρα «πάντα» ένα τρίτο ή και τέταρτο άτομο στο κρεβάτι μας και δεν μπορούμε εμείς οι δύο πλέον να λειτουργήσουμε σεξουαλικά ως ζευγάρι;

Όπως λοιπόν καταλαβαίνουμε, δεν είναι ένα θέμα που μπορούμε να το προσεγγίσουμε τόσο απλά.

Στο χώρο μας έχουμε δει ζευγάρια που έρχονται μετά από swinging και κοντεύει να χαλάσει η σχέση τους, έχουμε δει επίσης ζευγάρια που διαλύθηκαν γιατί φώλιασε η καχυποψία και η έλλειψη εμπιστοσύνης και το άγχος της επίδοσης να συναντά τα σεξουαλικά προβλήματα, έχουμε δει ζευγάρια που ο ένας από τους δύο «έφυγε» με τον τρίτο που έφεραν στο κρεβάτι τους…

Ένα ζευγάρι πρέπει να είναι πολύ ώριμο και με ξεκαθαρισμένα τα όριά του, ώστε το swinging να λειτουργήσει θετικά στη σχέση ως μέσο πειραματισμού και μονοπάτι εξέλιξης της σεξουαλικής του ζωής. Πριν λοιπόν από την απόφαση για το αν θα προχωρήσει ένα ζευγάρι σε ανταλλαγή ερωτικών συντρόφων, θα πρέπει να προηγηθεί μία οριοθετημένη και ειλικρινής συζήτηση και να αναλυθούν όλες οι λεπτομέρειες και οι παράμετροι του θέματος, να διευκρινιστεί μέχρι που μπορεί να φτάσει ο ένας ώστε να ενοχληθεί, να μην κλονιστεί η μεταξύ τους εμπιστοσύνη, και γενικά να μην οδηγηθούν σε δυσάρεστες εκπλήξεις.

Πηγή: Swinging: Σκέψου τριπλά πριν δοκιμάσεις! | Θάνος Ασκητής – Ινστιτούτο Ψυχικής & Σεξουαλικής Υγείας (http://www.askitis.gr/relations/view/swinging_skepsoi_tripla_prin_dokimaseis#ixzz4LGOlGYpP)

Μάνα και Κόρη: Σχέση Ιδιαίτερη…

kat-hannah

(art by Kat Hannah)

Από την Ευτυχία Καλλιτεράκη – Ψυχοθεραπεύτρια, Ψυχαναλύτρια.

Ο μύθος της Περσεφόνης, θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι μια συμβολική αναπαράσταση της περιπέτειας της εσωτερικής ζωής που, για να γνωρίσει, θα βυθιστεί στο πένθος, για να μπορέσει κατόπιν να ανθοφορήσει. Καθρεφτίζει τη δύναμη της αλλαγής. Γιατί οι άνθρωποι δε θα μπορέσουν να βιώσουν τις αλλαγές των εποχών αν δεν πενθήσουν. Μόνο έτσι θα αποκτήσουν παρελθόν. Και το παρελθόν είναι αναπόσπαστο μέρος του κόσμου.

Είναι ακόμη, ο μόνος μύθος που κανένας ιστορικός δεν μπόρεσε να εξοστρακίσει, όπως έχει γίνει με άλλους μύθους και αυτό γιατί ο συμβολισμός του υπονοεί τη γέννηση της ζωής. Είναι το στάρι που θα πεθάνει, θα μπει στη γη για να ξαναγεννηθεί. Είναι η έννοια του πεπρωμένου. Γιατί, όπως μας λέει και ο Caston Bachelart, χαρακτηριστικό του ανθρώπου δεν είναι η φύση του, είναι η ιστορία του που θέλει να τη ζήσει, να τη δραματοποιήσει, για να την κάνει πεπρωμένο (Caston Bachelart).

Κανείς όμως από τους μελετητές δεν μπορεί να εξηγήσει το γιατί η Περσεφόνη πρέπει να εγκαταλείψει τον άντρα της όσο χθόνιος και αν είναι και να βρεθεί πάλι στην αγκαλιά της μητέρας της. Λέγεται λοιπόν από τον Walter Burkert ότι είναι κάτι που μόνο στον Ελληνικό μύθο βρίσκουμε.

Η Περσεφόνη φεύγοντας από την αγκαλιά της μητέρας της θα γνωρίσει τον έρωτα του Άδη και θα τον αγαπήσει, γιατί θα φάει τα σπόρια από το ρόδι που θα της δώσει για να είναι πια μετά από αυτό για πάντα δική του.

Το ρόδι είναι τροφή για τους νεκρούς. Η ροδιά, η ανεμώνα είχαν φυτρώσει από το αίμα του Άδωνη. Ο Άδης έδωσε στην Περσεφόνη, πριν φύγει για να συναντήσει τη μητέρα της, επτά σπόρους από το ρόδι και λέγεται ότι αυτοί οι σπόροι αντιπροσώπευαν τις επτά φάσεις της σελήνης, φάσεις που οι γεωργοί περιμένουν για να εμφανιστούν τα πρώτα βλαστάρια των καρπών.

Γύρισε λοιπόν ξανά στην αγκαλιά της μητέρας της και αμέσως βλάστησαν οι κρυμμένοι μέσα στη γη σπόροι. To πένθος είχε περάσει.

Οι μύθοι εκφράζονται μόνο με συμβολική γλώσσα, εξ αιτίας όμως της οδύνης και της οργής που μπορούν να προκαλέσουν μπορούν να εξιδανικευτούν.

Η εξιδανίκευση της αγάπης που η Δήμητρα έτρεφε για την κόρη της δεν ήταν τίποτε άλλο από τη διχοτομημένη πλευρά του εαυτού της. Έβλεπε στο πρόσωπό της κόρης της ένα κομμάτι του εαυτού της, που όμως δεν μπορούσε να καταλάβει, γιατί αυτή η σχάση που δημιουργούνταν ήταν η απαγόρευση του έρωτα που θεωρούσε πως θα ήταν η βασική αιτία για να χάσει τη κόρη της. Έγινε έτσι δέσμια αυτού του αρχαϊκού και ανελέητου υπερεγώ της. Πιθανόν αυτό που την τρόμαζε να ήταν το κομμάτι του σκότους, που αυτή δεν άντεχε, το κομμάτι της νύχτας που εμπεριέχει τον Έρωτα και τα βάσανα που έχει ο ναρκισσισμός. Ο Paul Diel λέει, ότι ο μύθος της Δήμητρας συμβολίζει ένα ακόμα στοιχείο: τους πολλαπλούς μύθους του ανθρώπου, που είναι εκτεθειμένοι στο διεστραμμένο πειρασμό.

Η Περσεφόνη, εγκλωβισμένη μέσα σε αυτή τη σχάση, αναγκάστηκε να ανεβοκατεβαίνει ανάμεσα στη επιθυμία και στον ατελή αποχωρισμό από την αρχαϊκή δύναμη της μητέρας της.

Η Περσεφόνη ακόμα, δεν είναι σύμβολο ανεξαρτησίας, όπως ήταν π.χ η Αφροδίτη και δεν μπορούσε να εκφραστεί χωρίς τη μεσολάβηση της μητέρας της και του συζύγου της. Γι’ αυτό το λόγο πιθανόν αντέγραφε τη μητέρα της με το να ελέγχει τον Κάτω Κόσμο, τιμωρούσε δε ανελέητα τις εκάστοτε ερωμένες του Άδη. Δεν είναι τόσο αθώα όπως πιθανόν να θέλαμε.

Και τώρα θα σας πω μια άλλη ιστορία.

Η Άννα λοιπόν υπέφερε από πανικούς. Δεν μπορούσε να κυκλοφορήσει μόνη της, ένιωθε να πνίγεται και να χάνει τον κόσμο. Ήταν μια όμορφη γυναίκα, παντρεμένη, με δύο γιους. Δεν ήταν όμως μόνο αυτό το πρόβλημά της.

Δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί ο άνδρας της θύμωνε μαζί της, επειδή εκείνη ήθελε δύο μήνες να μένει μαζί με τη μητέρα της, που κατοικούσε σε μια γειτονιά κοντινή με τη δική της.

“Τους φροντίζω, αλλά το βράδυ γυρίζω στη μητέρα μου. Είναι πολύ δύσκολο να την αποχωριστώ. Για μένα είναι μια πάρα πολύ καλή μάνα”.

Αρνιόταν να αποχωριστεί μια τόσο καλή μάνα. Και πράγματι, αντικειμενικά, η μητέρα της ήταν μια πολύ καλή μάνα. Είχε φροντίσει πολύ τα παιδιά της. Είχε δύο κόρες κι ένα άντρα που ήταν πνιγμένος στα χρέη και έπρεπε πάντα να βρίσκεται κάπου κρυμμένος.

Η γυναίκα του αδιαμαρτύρητα, χωρίς ποτέ να τον κατηγορήσει, του συμπαραστάθηκε μέχρι το θάνατό του. Μετά βοήθησε τις κόρες της να σπουδάσουν και να μορφωθούν και εκείνες τη λάτρευαν. Έμεναν λοιπόν εκ περιτροπής μαζί της. Δυο μήνες η μία και δύο μήνες η άλλη.

“Δεν ήταν αρκετό έλεγαν, αλλά οι άντρες τους είχαν αντιρρήσεις για περισσότερο. Μετά ήλθαν για την Άννα οι πανικοί και κάτι την έπνιγε και της έκοβε τη λαλιά και εκείνη δεν ήξερε γιατί. Η σεξουαλική της ζωή ήταν ικανοποιητική, αλλά εκείνη δε μπορούσε να βγει και να πάει μια εκδρομή με τον άνδρα της και την οικογένειά της. Το μόνο που ήθελε ήταν να πάει στη μητέρα της.

Η έννοια της πολύ καλής μάνας!

Η Δήμητρα ήταν μια πολύ καλή μάνα. Λάτρευε την κόρη της. Το στοιχείο που υπάρχει σαν χαρακτηριστικό στη Μυθολογία για τη λατρεία της είναι της θεάς που παρέχει τους καρπούς της γης, τους κρυμμένους μέσα στη γη, δηλαδή στο σκοτεινό κόσμο του θανάτου και ότι είναι αχώριστη από την Κόρη.

Είναι όμως αυτό η ευτυχία;

Πόση ελευθερία μπορεί να υπάρχει σε μια τέτοια σχέση, μια σχέση τόσο πολύ συγχωνευμένη; Μια τόσο απόλυτη σχέση που μπορεί να πάρει τη μορφή ενός καταδιωκτικού αντικειμένου γιατί είναι παντοδύναμη και ελεγκτική. Γιατί όσο η μάνα χαίρεται για αυτή της την Ζωοδότρα εξουσία, τόσο πιο πολύ μπορεί να γίνει θανατηφόρα η δύναμή της. Η έννοια της αντρικής παρουσίας είναι χωρίς νόημα γι’ αυτήν. Μέχρι και ο Δίας σκιάχτηκε μαζί της.

Η μητέρα είναι η αρχή της ζωής. Γιατί πριν γεννηθεί η αγάπη και ο έρωτας προς το πατέρα, υπήρχε η δυνατή προσήλωση προς τη μητέρα.

Η ενδοβολή μιας αρκετά καλής μητέρας είναι απαραραίτητη για την καλή ανθοφορία της ζωής μας.

Ο χωρισμός, η ματαίωση και μετά ο θρήνος και το πένθος είναι ο μόνος δρόμος για την ικανοποίηση.

Η Περσεφόνη θα γυρίσει από τον Άδη, αλλά θα είναι μια άλλη. Θα έχει γευθεί το ρόδι και θα έχει γνωρίσει τον έρωτα και τα μυστήρια του σκότους. Θα είναι ο οδηγός για όλους που θα επισκεφτούν το Βασίλειό της, που συμβολίζει το χθόνιο, το υπόγειο, το κρυφό, τον κόσμο της υπόγειας διαδρομής, του ασυνείδητου.

Είναι και τα όνειρα. Που είναι οι μύθοι των ανθρώπων, όπως και η ιστορία του κάθε ενός χωριστά.

Η προέλευση του ονείρου έχει βάση στο μύθο, και η βάση τους βρίσκεται στο ασυνείδητο. Ο Freud αισιοδοξούσε ότι ο λόγος θα έφερνε στο φως της ανθρωπότητας τους μύθους, οι οποίοι εκφράζουν τις επιθυμίες της παιδικής ηλικίας, που κυρίως είναι οι αιμομικτικές επιθυμίες, και η Μυθολογία είναι γεμάτη από αυτές.

Έτσι, θα τελειώσω πρώτα με το όνειρο μιας κόρης.

“Βρισκόμουν σε ένα ξερό βουνό. Περπατούσα μέσα από καμένα δάση. Δεν υπήρχε ποτάμι ούτε πηγή στο δρόμο μου. Νόμιζα πως βρισκόμουν στο φεγγάρι που πάντα το φανταζόμουν τρομακτικό. Έψαχνα με αγωνία ένα φυλλαράκι πράσινο. (σιωπή) Σκεφτόμουν τη μητέρα μου. Ξαφνικά βρέθηκα μπροστά σ’ ένα τοπίο που ήταν πολύ μακρινό, που φαινόταν η θάλασσα. Άρχισα να κατηφορίζω τρέχοντας”.

Πηγή: http://www.omada-aerostato.com 

Μελαγχολία Φθινοπώρου: 5 τεχνικές για να την αντιμετωπίσετε!

aut1

Το τέλος του καλοκαιριού και η έναρξη του Σεπτεμβρίου μπορεί για πολλούς να σηματοδοτεί μία καινούρια αρχή, ωστόσο για μεγάλη μερίδα του πληθυσμού προκαλεί μελαγχολία.

Αυτό, τουλάχιστον, υποστηρίζει η ειδική για προβλήματα ψυχικής υγείας, ακτιβίστρια και ιδρύτρια του ιδρύματος Beyond Blue Foundation, Τερέζ Μπόρσαρντ, η οποία σε κείμενό της εξηγεί πώς η μελαγχολία του Φθινοπώρου μπορεί να αντιμετωπιστεί.

Η εικόνα των πεσμένων φύλλων, ο μουντός καιρός η αλλαγή της θερμοκρασίας μπορεί πράγματι να επηρεάσει τη διάθεση πολλών, που δε συμβιβάζονται με την ιδέα ότι οι διακοπές τέλειωσαν, ότι ο ήλιος δεν θα τους ζεσταίνει όσο βρίσκονται ξαπλωμένοι σε κάποια ειδυλλιακή παραλία.

Η Μπόρσαρντ εξηγεί πώς με απλές τεχνικές η θλίψη του Φθινοπώρου μπορεί να ελαττωθεί.

1. Μην προγραμματίζετε πάρα πολλές καινούριες δραστηριότητες
Σύμφωνα με την ειδικό μπορεί πολλοί να θέλουν να ξεκινήσουν τον Σεπτέμβριο νέες δραστηριότητες, όμως, το ζήτημα είναι να ελαττωθούν όλοι οι πιθανοί παράγοντες που προκαλούν στρες. Επομένως, συμβουλή της Μπόρσαρντ είναι να μην γεμίσει κανείς με υποχρεώσεις και αυστηρά προγράμματα την καθημερινή ατζέντα του.

2. Επιλέξετε δραστηριότητες που σας χαλαρώνουν
Η Αμερικανίδα ακτιβίστρια εξηγεί πως οι καινούριες δραστηριότητες κάνουν καλό, αρκεί να είναι χαλαρωτικές. Διευκρινίζει, μάλιστα, πως η ίδια αντί να δεσμευτεί να γράφει ένα καινούριο άρθρο κάθε εβδομάδα για μία ιστοσελίδα, επέλεξε να αξιοποιήσει τον ελεύθερο χρόνο της κάνοντας γιόγκα, ή μαθαίνοντας πώς να μαγειρεύει θρεπτικά γεύματα.

3. Προσέξτε τις αλλεργίες
Το Φθινόπωρο όπως την Άνοιξη πολλοί είναι όσοι υποφέρουν από αλλεργίες, που επηρεάζουν τη διάθεση. Η Μπόρσαρντ αναφέρεται σε μελέτη του Journal of Affective Disorders που αποκαλύπτει τη διαδικασία στην οποία υποβάλλεται ένας άνθρωπος όταν αντιμετωπίζει μία αλλεργία. Σύμφωνα με την έρευνα, λοιπόν, τα αλλεργικά συμπτώματα σχετίζονται και με την αύξηση στα συμπτώματα κατάθλιψης και άγχους. Μάλιστα, ειδικοί δηλώνουν ότι μπορεί αυτό να εξηγεί το υψηλό ποσοστό αυτοκτονιών την Άνοιξη.

4. Να θυμάστε να αναπνέετε
Η αναπνοή είναι η πιο εύκολη τεχνική χαλάρωσης, γράφει η Αμερικανίδα ιδρύτρια του Beyond Blue Foundation, η οποία συνηθίζει να εισπνέει μετρώντας μέχρι το πέντε, να κρατάει την αναπνοή της μετρώντας και πάλι μέχρι το πέντε και να εκπνέει μετρώντας και πάλι μέχρι το πέντε. Με αυτό τον τρόπο ο εγκέφαλος λαμβάνει το μήνυμα ότι πρέπει να χαλαρώσει.

5. Να λαμβάνετε Βιταμίνη D και Μαγνήσιο
Στις αρχές του Σεπτεμβρίου καλό είναι ο οργανισμός να λαμβάνει δόσεις από Βιταμίνη D, καθώς η έκθεση στον ήλιο σταδιακά μετριάζεται. Άλλωστε, πολλοί είναι οι ειδικοί που εκτιμούν πως η έλλειψη σε Βιταμίνη D συνδέεται με την κατάθλιψη και το άγχος. Όσο για το Μαγνήσιο, αυτό θεωρείται ότι τρέφει το κεντρικό νευρικό σύστημα και βοηθά στην ελάττωση του άγχους, του πανικού και της νευρικότητας.

Πηγή: http://www.protothema.gr (16/09/2015)

Αρέσει σε %d bloggers: