Οι άλλοι αντικατοπτρίζουν αυτό που είμαστε

meandothers

Ο αρχικός προγραμματισμός (ενός παιδιού) είναι δύο ειδών: άμεση διδασκαλία και παραδειγματική επιρροή. Ωστόσο αυτά τα δύο δεν ταιριάζουν πάντα, εφόσον είναι εύκολο να πεις σε κάποιον τι να κάνει, τι είναι σωστό και τι λάθος, αλλά πολύ δύσκολο να εφαρμόσεις αυτές τις θεωρίες στην καθημερινή πράξη. Είμαστε όλοι υποκριτές, σε κάποιο βαθμό, και απέχουμε από το να βάλουμε σε εφαρμογή αυτά που κηρύσσουμε, όσο και αν το προσπαθούμε και όσο και αν διαμαρτυρόμαστε για το αντίθετο.

Παρόλα αυτά, δεν είναι οι πράξεις των γονέων ή οι διδαχές τους αυτές που μας επηρεάζουν θετικά ή αρνητικά, αλλά οι διάφοροι τρόποι αντίδρασης μας στην συμπεριφορά τους και την μεταχείρισή τους προς εμάς. Ή τους αντιγράψαμε, ή επαναστατήσαμε εναντίον τους, όμως καθώς καμία από τις δύο επιλογές δεν επιτρέπει στον αληθινό εαυτό να εκδηλωθεί, είναι πολύ σημαντικό να δούμε αυτές τις αντιδράσεις πιο καθαρά και να προσπαθήσουμε να τις καταλάβουμε, έτσι ώστε να ανακαλύψουμε ποιοι πραγματικά είμαστε κάτω από την ψεύτικη πρόσοψη των δανεικών απόψεων. Μόνο τότε θα μπορέσουμε συνειδητά να αποφασίσουμε ποια χαρακτηριστικά έχουν αξία και πρέπει να διατηρηθούν και ποια πρέπει να εγκαταλειφθούν.

Οι αντιδράσεις μας οδηγούν απ’ευθείας σε αξιολογικές κρίσεις: αυτό που βλέπουμε ή βιώνουμε είτε μας αρέσει, είτε όχι.  Εάν είμαστε απόλυτα ειλικρινείς με τον εαυτό μας, θα πρέπει να συμφωνήσουμε στο ότι, όταν κρίνουμε τους άλλους με ισχυρή συναισθηματική ένταση, λειτουργεί μια από δύο εναλλακτικές. Η κριτική μας προς τους άλλους μπορεί να αποτελεί προβολή δικών μας λαθών, τα οποία δεν έχουμε συνειδητοποιήσει. Είναι πολύ ευκολότερο να κατακρίνουμε κάποιον άλλον επειδή είναι εγωιστής, ανέντιμος, αγενής, ή εγωκεντρικός, παρά να παραδεχθούμε ότι έχουμε και εμείς τα ίδια ελαττώματα.  Όσο περισσότερη συναισθηματική ένταση έχει η κριτική μας, τόσο πιο πιθανό είναι να είμαστε και εμείς ένοχοι για τα ίδια λάθη ή τις αδυναμίες.  Η αιτία γι’ αυτό είναι ότι είμαστε πολύ κοντά στις δικές μας αδυναμίες και είτε δεν τις βλέπουμε, είτε είμαστε πολύ τεμπέληδες για να τις παραδεχθούμε και να τις διορθώσουμε.

Αλλά υπάρχει και μια άλλη, κρυφή και μάλλον ανεπαίσθητη αιτία για το λόγο που επικρίνουμε τους άλλους, η οποία συχνά παραβλέπεται. Αυτές οι πράξεις ή τα χαρακτηριστικά των άλλων για τα οποία διαφωνούμε μπορεί να είναι  μεγεθυμένα παραδείγματα αυτών ακριβώς των ιδιοτήτων που μας λείπουν, που είτε φοβόμαστε είτε ντρεπόμαστε να εκφράσουμε και που πρέπει να αναπτύξουμε στον εαυτό μας για να αποκτήσουμε περισσότερη ισορροπία.  Αισθανόμαστε ένοχοι και ανεπαρκείς, οπότε επικρίνουμε εκείνους που είναι ελεύθεροι να εκφραστούν με ένα ορισμένο, αν και συχνά κραυγαλέο τρόπο, αντί να αναπτύξουμε και εμείς αυτές τις ιδιότητες για να αποκτήσουμε περισσότερη ισορροπία.  Για παράδειγμα, συχνά ένα πολύ ντροπαλό άτομο θα κοροϊδέψει κάποιον που είναι πολύ εξωστρεφής και επιθετικός, αντί να τον χρησιμοποιήσει σαν ένα καθρέφτη που θα αποκαλύψει μια έλλειψη που πρέπει να συνειδητοποιηθεί και να δουλευτεί. Σ’ αυτή την περίπτωση, η κριτική καλύπτει μια υποβόσκουσα ζήλια και ένα αίσθημα ανεπάρκειας.

Όσο συνεχίζουμε να λειτουργούμε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, δεν μπορούμε να μάθουμε ποιοι πραγματικά είμαστε κάτω από τις αντιδράσεις. Μόνο όταν είμαστε πρόθυμοι να χρησιμοποιήσουμε κάθε άνθρωπο που συναντάμε σαν ένα καθρέφτη μέσα στον οποίο θα δούμε μια αναλαμπή του εαυτού μας, μόνο τότε θα μπορέσουμε να εγκαταλείψουμε τις άμυνές μας και να κοιτάξουμε μέσα μας για να ανακαλύψουμε ποιοι πραγματικά είμαστε.

Από το βιβλίο της Phyllis Krystal , “Cutting the Ties that Bind”, κεφ. 6

Πηγή:  http://www.awakengr.com/i-alli-antikatoptrizoun-afto-pou-imaste/

Να γιατί οι συμπτώσεις δεν είναι καθόλου τυχαίες!

night

Κατά πάσα πιθανότητα οι περισσότεροι έχουμε βρεθεί σε καταστάσεις που δεν μπορούσαμε να εξηγήσουμε τις συμπτώσεις. Για παράδειγμα, αποφασίζετε να τηλεφωνήσετε σε έναν παλιό φίλο και εκείνη ακριβώς την στιγμή αυτός ο φίλος σας τηλεφωνεί. Ή να συναντήσετε τυχαία έναν παλιό φίλο και μετά από μια συζήτηση μαζί του να νιώσετε, ότι άλλαξε η ζωή σας.

Πολλές φορές αυτές οι διαβολικές συμπτώσεις είναι τόσο τέλειες που είναι αδύνατον να πιστέψουμε, ότι συμβαίνουν. Ένα τέλειο παράδειγμα είναι η ιστορία του Άντονι Χόπκινς. Ήταν έτοιμος να πρωταγωνιστήσει στην ταινία “The Girl from Petrovka” βασισμένο στο βιβλίο του Τζορτζ Φέιφερ. Για να γνωρίσει καλύτερα τον χαρακτήρα που θα υποδυόταν χρειαζόταν την αρχική έκδοση του βιβλίου, την οποία δεν μπορούσε να βρει σε κανένα βιβλιοπωλείο ή από κανέναν φίλο. Ο ηθοποιός είχε χάσει κάθε ελπίδα για να βρει το βιβλίο, όταν μια μέρα ξαφνικά βρήκε ένα αντίτυπο του βιβλίου ξεχασμένο σε ένα παγκάκι στο μετρό. Αργότερα, καθώς πήγαινε στο στούντιο της ταινίας συνάντησε τυχαία τον συγγραφέα του μυθιστορήματος στο αεροδρόμιο. Ο συγγραφέας παραπονέθηκε στον ηθοποιό, ότι είχε δανείσει σε έναν φίλο του το πιο πολύτιμο αντίτυπο του βιβλίου με τις σημειώσεις του και εκείνος το έχασε σε έναν σταθμό του μετρό.

Πως μπορεί να εξηγηθεί αυτό το γεγονός;

Φαίνεται, ότι όλα τα γεγονότα, οι άνθρωποι και οι πληροφορίες στον κόσμο είναι συνδεδεμένες με αόρατες κλωστές που καμιά φορά λάμπουν κατά λάθος. Σύμφωνα με τον διάσημο ψυχίατρο Καρλ Γκούσταβ Γιουνγκ αυτή η θεωρεία είναι αληθινή. Αυτό το φαινόμενο ονομάζεται συγχρονικότητα και ίσως είναι το πιο μυστήριο πράγμα στον κόσμο.

Ο Γιουνγκ συμπέρανε, ότι υπάρχει μια στενή σύνδεση ανάμεσα στον άνθρωπο και το περιβάλλον του. Συγκεκριμένα ανάμεσα στον χώρο, τον χρόνο, το συνειδητό και το ασυνείδητο. Σε συγκεκριμένες στιγμές του χρόνου κάτω από την επίδραση συγκεκριμένων εννοιών που είναι σχετικές για τον άνθρωπο αυξάνεται ο πόλος έλξης. Αυτή η έλξη δημιουργεί όλες τις αναπάντεχες συμπτώσεις που εμείς αποκαλούμε μοιραία γεγονότα, απλή τύχη ή ακόμα και θαύμα.

Όσο πιο στενή είναι η σύνδεση ανάμεσα σε εσάς και τους ανθρώπους γύρω σας τόσο πιο πιθανό είναι να παρατηρείτε ακόμα και τις πιο μικρές λεπτομέρειες. Αυτά τα πράγματα μπορεί να είναι διαφημίσεις, τραγούδια, συναντήσεις, φωτογραφίες, συνομιλίες ή αρώματα.

Φυσικά, δεν μπορούμε να είμαστε 100% σίγουροι για αυτό το φαινόμενο. Ωστόσο, ορισμένες φορές κάποια μυστήρια γεγονότα μπορούν να μας βοηθήσουν να πάρουμε αποφάσεις ή να αλλάξουμε ριζικά την ζωή μας. Απλά πρέπει να είμαστε πιο προσεχτικοί και ανοιχτοί στο να δημιουργούμε το φαινόμενο της συγχρονικότητας. Άλλωστε, ο Δον Ζουάν είχε πει “Μια καλή σύμπτωση είναι μόνο μια μορφή δράσης.”

Ακόμα και αυτό το άρθρο μπορεί να είναι ένα αποτέλεσμα συγχρονικότητας. Ίσως ψάχνετε για ένα σημάδι ή μια εξήγηση για όλες αυτές τις περίεργες συμπτώσεις. Ορίστε λοιπόν!

Πηγή: http://www.awakengr.com/na-giati-i-sybtosis-den-ine-katholou-tychees/

Ο Καρλ Γιούνγκ για την αυτογνωσία σε 20 φράσεις

jung1.png

Ο Καρλ Γκουστάβ Γιούνγκ ήταν ψυχοθεραπευτής και φιλόσοφος. Θεωρούσε ότι η νεύρωση και η κατάθλιψη είναι κατά βάθος μία προσπάθεια επέκτασης της συνειδητότητας. Μας αρέσει αυτή η άποψη. Γι’ αυτό και μοιραζόμαστε μαζί σας τα αγαπημένα μας γνωμικά του!

1. Μην προσκολλάσαι σε αυτό που φεύγει – μπορεί να χάσεις αυτό που έρχεται.

2. Ό,τι μας εκνευρίζει στους άλλους, μπορεί να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε καλύτερα τον εαυτό μας.

3. Αν είστε χαρισματικό άτομο, αυτό δεν σημαίνει ότι κερδίσατε κάτι. Σημαίνει ότι έχετε να προσφέρετε.

4. Η συνάντηση δυο ατόμων είναι σαν την επαφή δυο χημικών ουσιών. Και τα δυο στοιχεία μεταμορφώνονται εν μέσω της αντίδρασης.

5. Το βαρύτερο φορτίο για ένα παιδί, είναι η ζωή που δεν έζησαν οι γονείς του.

6. Ό,τι δεν μας αρέσει στους άλλους, εξελίσσει την αυτογνωσία μας.

7. Η όρασή μας θα είναι καθαρή μόνο όταν κοιτάξουμε μέσα στην καρδιά μας. Όποιος στρέφει το βλέμμα του έξω από τον εαυτό του ονειρεύεται. Όποιος το στρέφει μέσα του, αφυπνίζεται.

8. Μοναξιά δεν είναι να μην έχεις ανθρώπους γύρω σου. Είναι να μην είσαι σε θέση να εκφράσεις όσα είναι σημαντικά για σένα.

9. Δείξε μου έναν άνθρωπο με σώας τας φρένας και θα τον θεραπεύσω.

10. Σκεφτόμαστε το παρελθόν αναπολώντας τους γονείς μας, και το μέλλον για τα παιδιά μας.

11. Αυτό στο οποίο αντιστέκεσαι, θα εμφανίζεται μπροστά σου συνέχεια.

12. Η κατάθλιψη είναι σαν μια μαυροφορεμένη γυναίκα. Αν εμφανιστεί μπροστά σου, δεν πρέπει να την απομακρύνεις απότομα. Κάλεσέ την κοντά σου, πρόσφερέ της ένα κάθισμα και άκου τι έχει να σου πει.

13. Πολλές φορές, τα χέρια λύνουν ένα μυστήριο που ο νους αδυνατεί να αγγίξει.

14. Ένα όνειρο είναι μια μικρή κρυφή πόρτα στα έγκατα της ψυχής, η οποία οδηγεί σε εκείνη την πρωταρχική κοσμική νύχτα της ψυχής, η οποία υπάρχει πολύ πριν εμφανιστεί το συνειδητό εγώ.

15. Ο άνθρωπος που δεν έχει διαβεί την κόλαση των παθών του, δεν τα έχει ξεπεράσει.

16. Η αντίληψή σου θα είναι ορθή μόνο όταν καταφέρεις να αντικρίσεις την ψυχή σου.

17. Δεν είμαι τα βιώματά μου. Είμαι αυτό που επιλέγω να γίνω.

18. Μπορεί να πιστεύουμε ότι έχουμε πλήρη αυτοέλεγχο. Ωστόσο, ένας στενός φίλος μας μπορεί εύκολα να εντοπίσει μια πτυχή μας, την οποία εμείς αγνοούμε.

19. Η λέξη «μαγεία» είναι συνώνυμο της ψυχολογικής ανάτασης.

20. Οι προσωπικότητές μας αποτελούν τμήμα του κόσμου που μας περιβάλλει, και είναι εξίσου μυστηριώδεις όσο αυτός.

Μετάφραση – Απόδοση: Ελευθερία Μαντζώρου

Πηγή:  http://www.awakengr.com/o-karl-gioungk-gia-tin-aftognosia-se-20-frasis/

Το Βάθος του Δέρματος

skin1.jpg

του Νίκου Ρούσσου, ψυχολόγου

Αν πλησιάζαμε έναν κοντινό μας άνθρωπο, και με το δάκτυλο μας σχηματίζαμε στον ώμο ή το λαιμό του: Σ αγαπώ”, μικρή σημασία θα είχε η λέξη καθεαυτή. Διότι, αν το δάκτυλο μας κινούταν στο δέρμα του με τρυφερότητα, εκείνος θα έπαιρνε το μήνυμα, ανεξάρτητα από το αν θα κατάφερνε να αποκωδικοποιήσει τις κινήσεις μας ως γράμματα. Αν, από την άλλη χρησιμοποιούσαμε τα νύχια μας με κάποια σχετική βαρβαρότητα, μπήγοντας τα άκομψα, το πιθανότερο είναι να αντιδρούσε με ενόχληση, σα να του γράφαμε “σε μισώ”. Αν τέλος, ο τρόπος μας ήταν τόσο αμφιθυμικός, που του προκαλούσε γαργάλημα, μάλλον δε θα μας άφηνε να συνεχίσουμε πέρα από το δεύτερο άλφα. Φαίνεται, πως το δέρμα διαθέτει μια δική του γλώσσα.

Το δέρμα είναι η επιφάνεια της ύπαρξης μας, που υπαινίσσεται το εσωτερικό της και άρα το βάθος της. Αποτελεί κρυψώνα και ταυτόχρονα εκδήλωση της ψυχής. Μεταφέρει μηνύματα, τα παραλλάσσει, τα αποκρύπτει. Είναι πηγή περηφάνιας αλλά και τοπίο ντροπής. Με τις μυρωδιές, τις ατέλειες, τις τρίχες, τις ουλές του μας υπενθυμίζει τη ζωική μας καταγωγή. Μέσα από το καλλωπισμό, το στόλισμα και τη φροντίδα του, μπορεί να γίνει καμβάς τέχνης και καθρέπτης της διαφοροποίησης μας. Ένας χωμάτινος άγγελος του πνεύματος μας.

Παρατηρώ το δέρμα μου, σημαίνει διαλογίζομαι πάνω στον εαυτό μου. Διότι το δέρμα κραυγάζει μέσα από τα εκζέματα του. Ανακουφίζει μέσα από την απαλότητα του. Μας ταξιδεύει με τις αποχρώσεις του και μας αιφνιδιάζει με τις δυσοίωνες ελιές του. Το δέρμα επίσης αφηγείται:

“Τα σημάδια στα γόνατα! Σκιερά φαντάσματα πόνου και ανεμελιάς. Κοιτάζοντας τα καλύτερα θυμάμαι. Το τρέξιμο στη γειτονιά, το αναπόφευκτο χτύπημα, το ζωηρό αίμα… ύστερα τα γέρικα χέρια που το καθαρίζουν, το ιώδιο που σαν μια δεύτερη στρώση θεραπευτικού αίματος με κάνει να τσούζω, ακόμη πιο ύστερα τα μυστήρια λόγια: μέχρι να παντρευτείς θα έχει περάσει.”

Από την ώρα που γεννιόμαστε, φαίνεται πως το δέρμα με τις συγκεχυμένες αισθήσεις του μας πληροφορεί για τον κόσμο: Μας κρατάνε, μας χαϊδεύουν, μας πλένουν, μας σπρώχνουν, μας πιέζουν, μας πονάνε. Το δέρμα επίσης ευαίσθητο σε ποιότητες όπως ζεστό- κρύο, υγρό- στεγνό κτλ, παρακολουθεί βουβά την περιοδικότητα των περιβαλλοντικών αλλαγών, δίνοντας το έναυσμα για την κατανόηση της ψυχικής κίνησης έστω και αν αυτή συμβαίνει ανεξάρτητα από τη θέληση μας.

Ο Didier Anzieu, περιγράφει τρεις λειτουργίες του δέρματος, στο βιβλίο του Skin Ego, που χρησιμοποίησε το βιολογικό μας δέρμα για να περιγράψει την αλληγορία του δέρματος ως ψυχικό όργανο. Καταρχήν είδε το δέρμα ως θύλακα που εμπεριέχει και συγκρατεί εσωτερικά τη καλοσύνη και το αίσθημα του γεμίσματος που προέρχονται από το τάισμα, τη φροντίδα και το μπάνιο. Μετά αναγνώρισε τη λειτουργία του ως σύνορο, που αποτρέπει τη διείσδυση της επιθετικότητας και του απληστίας των άλλων ανθρώπων. Τέλος, αποτελεί έναν τόπο επικοινωνίας, όπου τα αγγίγματα μεταφέρουν σημαντικά μηνύματα. Μερικά μάλιστα από αυτά χαράσσονται για πάντα, όπως ένα τραυματικό άγγιγμα, ή ακόμη και η απουσία του αγγίγματος.

Αν πιστέψουμε τον Anzieu, πως στην αρχή διαθέτουμε ένα φαντασιωσικό “κοινό δέρμα” με τη μητέρα μας, τότε ίσως κατανοήσουμε γιατί στις πρωτόγονες κοινωνίες το δέρμα πιστευόταν πως κουβαλούσε το “μάννα” και συνεπώς ήταν ανάλογο της αιώνιας άφθαρτης ψυχής(δείτε και το Skin Disease, A message from the Soul της Anne Maguire). Από τον Δία και την ασπίδα από το δέρμα της Αμάλθειας, τον Ηρακλή και το λιοντάρι της Νεμέας, έως το Leonardo di Capriο και το δέρμα της αρκούδας, είτε κατορθώνουμε θαύματα, είτε κερδίζουμε τα όσκαρ, το δέρμα μας θεραπεύει, μας προστατεύει από τους εχθρούς, μας προσδίδει θαυμάσιες ψυχικές ιδιότητες. Φορώντας το δέρμα του λιονταριού, ο Ηρακλής γίνεται ο ίδιος λιοντάρι. Αν με τσιμπήσει ένα κουνούπι κάποιο βράδυ που είμαι μόνος μου, ίσως κάπου στη πλάτη, γίνομαι και εγώ ένα αβοήθητο κουνούπι που “πετάει” από γωνία σε γωνία, μουρμουρίζοντας.

Τούτη η παράδοξη αντίληψη, φτάνει έως και σήμερα κάνοντας τον ερωτευμένο να ανατριχιάζει από το άγγιγμα της αγαπημένης του. Κάνει τον έφηβο να αποφεύγει να πλυθεί στο σημείο που τον ακούμπησε έστω και τυχαία ο λατρεμένος του ροκ σταρ. Μέσω του δέρματος λοιπόν, γίνεται μια “μετάδοση” στο εσωτερικό μας της ψυχής, του άλλου, όπως κυλά το ζεστό και ικανοποιητικό γάλα κατά το θηλασμό, που μας γεμίζει μαγικά, προσφέροντας άφθονα το δώρο της ζωής.

Όμως το δέρμα, μπορεί επίσης να προειδοποιήσει για την κακία του άλλου που θεωρείται κολλητική. Τα σημάδια της λέπρας γέμιζαν με τρόμο τις ψυχές των ανθρώπων σαν φριχτές σφραγίδες των αμαρτιών των κολασμένων πασχόντων. Τους απομάκρυναν σε απομονωμένα νησιά, σε φριχτά λεπροκομεία. Το δέρμα σαν το πανί του κινηματογράφου, μετατρέπεται σε οθόνη των ψυχικών αναταραχών. Όπως το δέρμα του ασθενή που αυτοτραυματίζεται. Κραυγές πόνου, θυμού, απελπισίας, που μετατρέπονται σε “ουλές- στόματα” που καταμαρτυρούν τις προσπάθειες τιμωρίας και ανακούφισης. Στόματα χαραγμένα στη σωματική μεμβράνη που πνίγει. Μερικές φορές γίνονται τόσα πολλά που καθιστούν το δέρμα έναν ακατανόητο πύργο της Βαβέλ. Το δέρμα τότε, αλλά και σε άλλες περιπτώσεις χρειάζεται ένας ψύχραιμο μεταφραστή.

Το δέρμα ώρες ώρες, γίνεται ένας απαίσιος προδότης. Αν η ντροπή είναι το συναίσθημα που απαιτεί επειγόντως να ανοίξει η γη να μας καταπιεί για να κρυφτούμε, το δέρμα φροντίζει να μας ρουφιανέψει, μεταμορφώνοντας μας σε αμήχανες παπαρούνες. Οι ιδρωμένες μας παλάμες, σε μια ερωτική πρώτη χειραψία, αποκαλύπτουν ίσως το βάθος της ανάγκης μας. Ακόμη πολλές φορές, προσπαθώντας να αφηγηθούμε ψύχραιμα, μια ενοχλητική ιστορία που μας εκνεύρισε φοβερά, ο λαιμός μας γεμίζει με κατακόκκινες εκρήξεις που ακυρώνουν το διανοητικό μας προσωπείο. Στα εκζέματα[εκ + ζέω(=βράζω)] το δέρμα βράζει από την επιθυμία του, πιθανόν για ένα διαφορετικό άγγιγμα στη ψυχή. Άλλες φορές το δέρμα γίνεται οιωνός, μιας δυσλειτουργίας ενός εσωτερικού οργάνου.

Προδότης τελικά ή αγγελιοφόρος; Ένα είναι σίγουρο. Το δέρμα είναι σύμβολο της αναγέννησης και της μεταμόρφωσης, ως ένα όργανο αέναα ανανεούμενο. Κορυφαία αναπαράσταση ετούτου του συμβολισμού είναι το δέρμα του φιδιού, που κάθε χρόνο ανανεώνεται ολοκληρωτικά, καθιστώντας το άδικα στιγματισμένο ερπετό, σε έμβλημα γονιμότητας. Πόσο παράδοξο είναι αλήθεια, η επιφάνεια της ύπαρξης μας, αυτό που με μια πρώτη ματιά είναι αρκετά σταθερό και επίμονα όμοιο, να αποτελεί και το σύμβολο της αλλαγής. Η καλή λειτουργία του οφείλεται στη διαρκή μα βουβή ανανέωση του. Άλλες φορές πάλι φλέγεται, από φαγούρες, καψίματα, στίγματα. Εκεί μας αναγκάζει να το κοιτάξουμε, ίσως μερικές φορές και να το αγγίξουμε περισσότερο από το συνηθισμένο. Το δέρμα επίσης γερνάει, χάνει την ελαστικότητα του, μας πείθει να πιστεύουμε σε θαυματουργές κρέμες. Μας υπενθυμίζει αυτό που ίσως δε θέλουμε να αναλογιζόμαστε. Το δέρμα επίσης είναι το πρώτο που “εξαφανίζεται” όταν παύουμε να ζούμε.

Το δέρμα λοιπόν είτε ως επιφάνεια, είτε ως βάθος, είναι απεικόνιση της ψυχής, ίσως μερικές φορές η ίδια η ψυχή. Προδότης ή αγγελιοφόρος είναι το μόνιμο ερώτημα που έχουμε σχετικά με τη ψυχή μας σχεδόν πάντα. Η έκφραση “το ένιωσα στο πετσί μου”, από που βρίσκει τάχα την απαράμιλλη δύναμη της; Το δέρμα αναπνέει αθόρυβα πολύ μακριά από την επίγνωση μου, αυτοθεραπευέται από τις πληγές του μακριά από τη συνειδητή μου προσπάθεια. Έχει λοιπόν μια ιδιότυπη μυστικοπάθεια όπως ο ύπνος και τα όνειρα. Άλλες φορές, με κάνει να υποφέρω από τη φαγούρα του, με αναγκάζει να το ξύνω όπως ο σκύλος που ψάχνει μανιωδώς το κόκκαλο του. Με κάνει να θέλω να αλλάξω δέρμα! Να αλλάξω ζωή.

Για το τέλος, θα ήθελα να επιστρέψω στο πρώτο άθλο του Ηρακλή. Προσπαθώντας να σκοτώσει το αιμοβόρικο λιοντάρι της Νεμέας, διαπίστωσε πως τα σιδερένια βέλη του, δε μπορούσαν να τρυπήσουν τη σάρκα του αχόρταγου θηρίου. Έπρεπε λοιπόν να εγκαταλείψει την ελπίδα να το αποτελειώσει από απόσταση και πράγματι πάλεψε με γυμνά χέρια, στραγγαλίζοντας το. Όπως κάθε θριαμβευτής, χρειαζόταν μια απόδειξη της επιτυχίας του και σκέφτηκε να του βγάλει το δέρμα και να το φορέσει. Παρατήρησε όμως πως τα εργαλεία του δε μπορούσαν να το επιτύχουν αυτό και έτσι, ύστερα από κάποια ολιγόωρη απελπισία, είχε την ιδέα να χρησιμοποιήσει τα σκληρά νύχια του ίδιου του ζώου. Τούτο πέτυχε.

Νομίζω πως στην αλληγορική του πλευρά ο μύθος μας ενημερώνει ποιητικά για ορισμένα πράγματα. Πρώτον στη μάχη μας με τα ένστικτα, δε μπορούμε να έχουμε ιδιαίτερη επιτυχία με διανοητικά τρικ και λύσεις από απόσταση, όπως τα βέλη. Το δέρμα, δηλαδή η ψυχή του ζώου, μέσα μας έχει τεράστια δύναμη ώστε να πληγεί από την εκλογίκευση. Δεύτερον η μάχη πρέπει να γίνει μέσω του αγγίγματος, και για τούτο θα πρέπει να έχουμε επαρκώς δυνατό δέρμα και εμείς. Τρίτον, για να κατανοήσουμε το θηρίο και να απολαύσουμε τα δώρα του, χρειάζεται να χρησιμοποιήσουμε τα ίδια του τα νύχια. Με άλλα λόγια να γνωρίσουμε τη Σκιά μας, το κρυμμένο θηρίο μέσα μας. Τέταρτον, να φορέσουμε το δέρμα του, να γίνουμε λιοντάρια, δέρμα πάνω στο δέρμα, ψυχή δίπλα στη ψυχή…

Πηγή:  http://cgjung.gr/articles/to-bathos-tou-dermatos/

Ραδιοφωνική Συνέντευξη: «Νέο Έτος, Νέοι Στόχοι!»

Ακούστε την πρόσφατη ραδιοφωνική συνέντευξη του ψυχολόγου Βαλάντη Χουτοχρήστου στον Easy 97.2 και την εκπομπή «Η Ζωή για την ζωή σας» με την Ζωή Κυριακού. Θέμα συζήτησης είναι η οργάνωση νέων στόχων & αλλαγών: Πώς οργανώνουμε και πετυχαίνουμε ευκολότερα τους προσωπικούς μας στόχους; Ποια είναι τα βαθύτερα κίνητρα των προσδοκιών, στόχων ή αλλαγών μας; Ποιες «παγίδες» καλούμαστε να προσέξουμε;

Ψυχή και Σώμα: δύο όψεις του ίδιου νομίσματος

psychosomatic_symptoms1

Το σώμα και η ψυχή επηρεάζονται αμοιβαία και όταν δε δρουν σε συγχρονισμό ενδέχεται να έχουν αντίκτυπο στην ψυχολογική ευεξία του ατόμου. Όταν λέμε σε συγχρονισμό εννοούμε πως η ψυχή και το σώμα, ενώ συνήθως συνεργάζονται αρμονικά και από κοινού, κάποιες φορές δεν υπάρχει αρμονία μεταξύ των δύο και παράγουν ένα αποτέλεσμα που μερικές φορές μεταφράζεται κυρίως σε σωματικά σύμπτωμα (πόνοι στο στομάχι, ίλιγγος κτλ) και άλλες φορές σε ψυχικά συμπτώματα (κατάθλιψη, φοβίες κτλ). Ακόμη και δερματικά προβλήματα (πχ. δερματίτιδα) μπορεί να οφείλονται σε μια έντονη συναισθηματική εμπειρία που επιβαρύνει την ψυχή και το σώμα μας.

Πρέπει να φανταστούμε την σχέση ψυχής και σώματος σαν δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Αυτό σημαίνει ότι το σώμα έχει τη δική του ψυχική και συναισθηματική συνιστώσα, που είναι οι σκέψεις και τα συναισθήματα, και που μέσω αυτών επικοινωνεί αμφίδρομα με την ψυχή. Σε καταστάσεις αρμονικές ένα υγιές σώμα οδηγεί σε ευεργετικά αποτελέσματα για την ψυχή και ταυτόχρονα παράγει και ένα ισορροπημένο μυαλό. Ένα μη υγιές σώμα θα παράγει ένα σύμπτωμα. Ένα οργανικό σύμπτωμα όμως μπορεί να έχει πολλές αιτίες. Ένα σύμπτωμα είτε είναι σωματικό είτε ψυχολογικό καθορίζεται από πολλαπλές αιτίες που αλληλεπιδρούν η μία με την άλλη. Μερικές από αυτές τις αιτίες είναι η συναισθηματική ζωή του ατόμου, η ποιότητα ζωής, η διατροφή, η φυσική κατάσταση του ατόμου, η κληρονομικότητα, η ποιότητα των κοινωνικών σχέσεων, το πολιτιστικό περιβάλλον στο οποίο ζει, η ποιότητα της εργασιακής ζωής και πολλά άλλα.

Ο άνθρωπος ως ον έχει την ικανότητα να έχει ανθεκτικότητα στο καθημερινό άγχος και στα διάφορα προβλήματα που θα αντιμετωπίσει. Βέβαια στον κάθε άνθρωπο αυτή η ικανότητα έχει ένα διαφορετικό αποτέλεσμα και έχει να κάνει απόλυτα με την ατομική αλληλεπίδραση με το ίδιο το πρόβλημα αλλά και από τις γνώσεις (βιωματικές ή μη) που ο καθένας μας έχει. Η κάθε μορφή θεραπείας προς τον άνθρωπο έχει καθήκον να προωθήσει την αποκατάσταση μιας αρμονικής επικοινωνίας μεταξύ της ψυχής και του σώματος, υποστηρίζοντας τόσο την εργασία στην ψυχή όσο και την εργασία στο σώμα. Φυσικά η όποια μορφή θεραπείας πρέπει να προσεγγίσει το άτομο ατομικά και να λάβει υπόψη της τη μοναδικότητα της κάθε ιστορίας του εν λόγω προσώπου, του χαρακτήρα του αλλά και το πολιτισμικό περιβάλλον μέσα στο οποίο γαλουχήθηκε.

Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε πως δε μπορούμε να αντιμετωπίζουμε όλους τους ανθρώπους το ίδιο αφού ο καθένας θα παράγει μια δική του θεωρία ως προς τη δική του εμπειρία και δεν μπορούμε να αγνοήσουμε αυτή την θεωρία. Από την άλλη πολλές φορές το ίδιο το σύμπτωμα γίνεται μια ευκαιρία, μια μεγάλη ευκαιρία για να καταλάβουμε το πώς αυτό το άτομο χτίζει τον εσωτερικό του κόσμο και τη στάση που έχει το πρόσωπο προς αυτό το σύμπτωμα και αυτό είναι πολύ σημαντικό και μερικές φορές είναι ζωτικής σημασίας για να επιταχύνει τη διαδικασία επούλωσης. Πρέπει να επιδιώξουμε ενεργά ένα συμβιβασμό μεταξύ νου – σώματος και πνεύματος. Όπως υπάρχουν τρόφιμα που θεραπεύουν και τρόφιμα που αρρωσταίνουν, έτσι υπάρχουν σκέψεις που θεραπεύουν και σκέψεις που αρρωσταίνουν καθώς και συναισθήματα που θεραπεύουν και συναισθήματα που αρρωσταίνουν.

Σωστή διατροφή, σωματική άθληση και θετικά συναισθήματα είναι οι τρεις πυλώνες για να μας κρατούν υγιείς και με μεγάλη ζωτικότητα.

Βιβλιογραφία: 

  • «Θεραπεύοντας σώμα, ψυχή και πνεύμα», Michael Evans – Iain Rodqer, Εκδ. Οσελότος
  • «Ανακαλύπτοντας το σώμα, ανασταίνοντας την ψυχή», Deepak Chopra, Εκδ. Έσοπτρον

Πηγή: http://www.tokleidi.com

Διαφορετικότητα: Πόσο εύκολα την αποδεχόμαστε;

Η εκπομπή «H Ζωή για τη ζωή σας» με την Ζωή Κυριακού φιλοξενεί στο στούντιο του Easy 97.2 FM τον ψυχολόγο Βαλάντη Χουτοχρήστο, όπου μας απαντά σε περίπλοκα ερωτήματα όπως «πόσο δύσκολο είναι να αποδεχτούμε τη διαφορετικότητα;» αλλά και «από τι εξαρτάται η στάση μας απέναντι σε ανθρώπους που διαφέρουν από εμάς..»;

Παρακολουθήστε όλες τις συνεντεύξεις του ψυχολόγου Βαλάντη Χουτοχρήστου εδώ.

Μελαγχολία Χριστουγέννων: 5 χρήσιμες συμβουλές!

bear-bear-gift-bokeh-fur-sad

Η περίοδος των Χριστουγέννων θεωρείται για πολλούς μελαγχολική! Ο παλιός ο χρόνος συναντά σιγά σιγά το τέλος του και μας αποχαιρετά. Οι περισσότεροι από εμάς κάνουμε αυτές τις μέρες έναν προσωπικό απολογισμό (ενίοτε αυστηρό) με σκέψεις και συναισθήματα γύρω απ’ όσα κάναμε ή δεν κάναμε μέσα σ’ αυτή την χρονιά… Η απώλεια ενός έτους έχει (σαν όλες τις απώλειες) ένα μελαγχολικό υπόβαθρο, που προάγει διαδικασίες πένθους και αποχωρισμού.

Επίσης, οι γιορτές των Χριστουγέννων έχουν και έναν «ψυχαναγκαστικό» χαρακτήρα με μη ρεαλιστικές προσδοκίες που ενίοτε παράγουν έντονο στρες και αγωνία: «Πρέπει να ψωνίσεις ή να κάνεις δώρα», «Πρέπει να περάσεις καλά», «Πρέπει ο καινούριος χρόνος να σε βρει καλά», «Πρέπει να δεις αρκετούς φίλους και συγγενείς», «Δεν πρέπει να είσαι μόνος», «Πρέπει να διασκεδάσεις», «Πρέπει να είσαι όμορφος/-η», «Πρέπει να ξεκουραστείς», «Πρέπει να είσαι χαρούμενος», «Πρέπει να ξενυχτήσεις» και αρκετές άλλες εορταστικού τύπου επιταγές..!

5 χρήσιμες συμβουλές:

  • Αποδεχτείτε τα αυθεντικά σας συναισθήματα. Η μελαγχολία ή η θλίψη που χαρακτηρίζουν αυτές τις γιορτές είναι απολύτως φυσιολογικά συναισθήματα που μας αγγίζουν λίγο πολύ όλους!
  • Εκφράστε τα συναισθήματα και τις σκέψεις σας. Είναι πολύ πιθανό κάποιοι φίλοι ή συγγενείς σας να νιώθουν όπως εσείς κατά την διάρκεια των Χριστουγέννων. Εκφραστείτε ελεύθερα και μοιραστείτε τη μελαγχολική σας διάθεση.
  • Μην είστε αυστηροί και επικριτικοί με τον εαυτό σας! Το γεγονός ότι η χρονιά φεύγει θα σας φέρει σε επαφή με κάποια λάθη σας, αδυναμίες ή προσωπικά ελλείμματα. Προσπαθήστε να κατανοήσετε τον εαυτό σας με αγάπη και υπομονή. Κάντε όμορφα ρεαλιστικά σχέδια για την επόμενη χρονιά!
  • Διαχειριστείτε καλά τον χρόνο σας. Φροντίστε να οργανώσετε τις δραστηριότητές σας βάσει προτεραιότητας και προσωπικής επιθυμίας. Έτσι, ξεκινήστε με ό,τι σας ευχαριστεί περισσότερο: συναντήσεις με κάποιους φίλους ή συγγενείς, ξεκούραση, βόλτες ή ό,τι άλλο σας ευχαριστεί περισσότερο!
  • Να έχετε ρεαλιστικές προσδοκίες! Το γεγονός ότι διανύουμε περίοδο γιορτών δε σημαίνει ότι «πρέπει» να κάνουμε πολλά ή να αισθανόμαστε διαρκώς χαρούμενοι… Εκμεταλλευτείτε, λοιπόν, όσο ελεύθερο χρόνο έχετε για να χαλαρώσετε και να περάσετε όμορφα!

Καλές γιορτές!

Βαλάντης Χουτοχρήστος – Ψυχολόγος, Ψυχοδυναμικός Ψυχοθεραπευτής, Επιστημονικά Υπεύθυνος του PsychoTherapy Lab

Ψυχική Ευημερία: 5 βήματα για να την κατακτήσετε!

sea17

Υπάρχουν ενδείξεις που μας οδηγούν σε 5 βήματα που μπορούμε να κάνουμε για να βελτιώσουμε την ψυχική μας ευημερία. Αν επιχειρήσετε να κάνετε αυτά τα βήματα, θα νιώσετε πιο θετικοί και ικανοί να πάρετε ό,τι καλύτερο μπορείτε από τη ζωή.

Τι είναι η ψυχική ευημερία;

Η Sarah Stewart-Brown, καθηγήτρια δημόσιας υγείας στο Πανεπιστήμιο του Warwick και ειδικός στην ευημερία, λέει: « Το να νιώθουμε χαρούμενοι είναι μέρος της ψυχικής ευημερίας. Αλλά αυτό είναι μόνο ένα κομμάτι του συνόλου. Τα αισθήματα της ευχαρίστησης, της απόλαυσης, της αυτοπεποίθησης και της δέσμευσης με τον κόσμο, είναι όλα μέρος της ψυχικής ευημερίας. Η αυτοεκτίμηση είναι και αυτή ένα από αυτά. Λοιπόν, υπάρχει μια αίσθηση ότι μπορείτε να κάνετε τα πράγματα που θέλετε. Το ίδιο ισχύει και για τις καλές σχέσεις που φέρνουν χαρά σε εσάς και στα άτομα γύρω σας. Φυσικά, η καλή ψυχική υγεία δε σημαίνει ότι δε βιώνετε ποτέ συναισθήματα ή καταστάσεις που βρίσκετε δύσκολες. Αλλά σημαίνει ότι νιώθετε πως έχετε τη δύναμη να τα βγάλετε πέρα όταν οι καταστάσεις είναι πιο δύσκολες απ’ ότι συνήθως. Θα σας βοηθούσε στη σκέψη το γεγονός ότι η ευημερία είναι κάτι που κάνετε, παρά κάτι που είστε. Όσα πιο πολλά δίνετε, τόσα πιο πολλά θα πάρετε. Κανείς δε μπορεί να σας δώσει ευημερία. Εσείς είστε αυτοί που αναλαμβάνετε δράση».

5 βήματα για την ψυχική ευημερία:

  •  Σχέσεις

Σχέσεις με τους ανθρώπους γύρω σας. Την οικογένειά σας, τους φίλους σας, τους συναδέλφους σας και τους γείτονες. Αφιερώστε χρόνο στο να βελτιώσετε αυτές τις σχέσεις.

  • Να είστε δραστήριοι

Δεν χρειάζεται να πάτε στο γυμναστήριο. Κάντε ένα περίπατο, κάντε ποδήλατο, παίξτε ένα παιχνίδι ή ένα ομαδικό σπορ. Βρείτε μια δραστηριότητα που απολαμβάνετε και κάντε την κομμάτι της ζωής σας.

  • Συνεχίστε να μαθαίνετε

Η μάθηση καινούργιων δεξιοτήτων μπορεί να σας δώσει μια αίσθηση επιτυχίας και μια νέα αυτοπεποίθηση. Για αυτό, γιατί να μην γραφτείτε σε μαθήματα μαγειρικής; Γιατί να μην ξεκινήσετε να παίζετε ένα μουσικό όργανο ή να μην σκεφτείτε πώς να φτιάξετε την μηχανή σας;

  • Να δίνετε στους άλλους

Ακόμα και η πιο μικρή πράξη μετράει, είτε πρόκειται για χαμόγελο, ένα ευχαριστώ σας ή κάποια ευγενικά λόγια. Οι μεγαλύτερες πράξεις όπως ο εθελοντισμός στην τοπική σας κοινότητα, μπορούν να βελτιώσουν την ψυχική σας ευημερία και να σας βοηθήσουν να δικτυωθείτε κοινωνικά.

  • Να έχετε επίγνωση

Να δίνετε περισσότερη βάση στο παρόν, συμπεριλαμβανομένων των σκέψεών σας και των συναισθημάτων σας, του σώματός σας και του κόσμου γύρω σας. Κάποιοι άνθρωποι αποκαλούν αυτή την επίγνωση ενσυνειδητότητα. Μπορεί να αλλάξει θετικά τον τρόπο με τον οποίο αισθάνεστε τη ζωή και τον τρόπο με τον οποίο χειρίζεστε τις προκλήσεις.

Πηγή: http://www.awakengr.com

Σαν Καθρέφτης…

rrt

Η επιτυχία μιας ψυχοθεραπευτικής εργασίας φαίνεται πως αρχίζει να λαμβάνει χώρα εκεί που οι ασυνείδητες αντιστάσεις του θεραπευόμενου για αλλαγή εντοπίζονται πλέον πιο καθαρά και από τον ίδιο. Όσο και αν λαχταράμε για μια μεγάλη και θετική αλλαγή στη ζωή μας, οι δυνάμεις της επανάληψης και του οικείου φέρουν ισχυρές αντιστάσεις και ενισχύουν τον φόβο μας για την άγνωστη αυτή αλλαγή… 

Στο σημείο τούτο, μια γερή και όμορφη θεραπευτική σχέση εμπιστοσύνης και αποδοχής θα παραχωρήσει στο άτομο τον ελεύθερο ψυχικό χώρο για να αρχίζει πλέον να «παίζει με τα δύσκολα κομμάτια του παζλ», και σταδιακά να είναι ο ίδιος ο κύριος των επιλογών και των αποφάσεών του σε μια ζωή που της αξίζει πράγματι να είναι όσο πιο όμορφη γίνεται..!

Ο ψυχοθεραπευτής στέκεται κοντά στον άνθρωπο για να τον ακούσει με ενσυναίσθηση, να κρατήσει και να χωρέσει ό,τι προκύψει, αλλά και για να του δώσει την χρυσή ευκαιρία να αλληλεπιδράσει με έναν «παρθένο» πλέον Άλλο: τον ψυχοθεραπευτή.

Αυτή τη φορά, όμως, σε ένα ασφαλές πλαίσιο αποδοχής, χωρίς στοιχεία λογοκρισίας και συναισθηματικών προκαταλήψεων..! 

Σαν καθρέφτης…

Βαλάντης Χουτοχρήστος – Ψυχολόγος, Ψυχοδυναμικός Ψυχοθεραπευτής, Επιστημονικά Υπεύθυνος του PsychoTherapy Lab 

Αρέσει σε %d bloggers: