Όλοι την Αγάπη ψάχνουμε!

bal

Η αγαπητή και ιδιαίτερη Melanie Klein, ψυχαναλύτρια παιδιών και ενηλίκων, ανέτρεψε αρκετά τα ψυχαναλυτικά δεδομένα της εποχής της, μιλώντας για τον ασυνείδητο Φθόνο και το Μίσος…

Ασυνείδητα συναισθήματα πρωτόγονου Φθόνου και Μίσους φωλιάζουν μέσα στην καρδιά όλων μας, μαζί με την Αγάπη και την Ευγνωμοσύνη. Η συνειδητοποίηση καταχωνιασμένων συναισθημάτων Φθόνου και Μίσους, μέσω μιας θεραπείας-ανάλυσης, θα φέρει τον άνθρωπο σε επαφή με τις αιώνιες πηγές τέτοιων αρχαϊκών συναισθημάτων…

Ο άνθρωπος από τη στιγμή που γεννιέται (και αποχαιρετά την ασφαλή και πληρούσα μήτρα) έρχεται σε επαφή με ένα περιβάλλον γεμάτο στερήσεις και ματαιώσεις: το περιβάλλον της Πραγματικότητας. Μια συναισθηματική στέρηση, μια αιχμηρή ματαίωση μπορεί να ενεργοποιήσει ασυνείδητο φθόνο ή μίσος που ενδέχεται ακόμα και να καταστρέψει τις διαπροσωπικές μας σχέσεις… Πώς αντιδράμε άραγε απέναντι σε έναν στερητικό Άλλο..; 

Άς δούμε, μέσα από ένα υποθετικό παράδειγμα-ανάλυση, τι θα μπορούσε να αποκαλύψει με λέξεις το Ασυνείδητο κάποιου ανθρώπου, που μπορεί πράγματι να υποφέρει από την απουσία σταθερών συναισθηματικών δεσμών και σχέσεων λόγω ασυνείδητου και αρχαϊκού φθόνο ή μίσους…

«Εγώ σε αγαπώ (ή θέλω να σε αγαπήσω). Θέλω να με αγαπήσεις και συ. Εσύ δεν με αγαπάς και πονάω…(τραύμα-στέρηση). Έτσι, λοιπόν, παύω να σε αγαπώ. Δεν σε αγαπώ καθόλου..(άμυνα: άρνηση). Σε μισώ! (άμυνα: αντιστροφή). Έτσι, όμως, νιώθω κακός, καταστροφικός (ενοχή…). Εσύ, λοιπόν, με μισείς! Εσύ με φθονείς! Εσύ είσαι ο Κακός ! (άμυνα: προβολή)»

Μέσα από αυτό το παράδειγμα που προηγήθηκε μπορούμε να δούμε τις καταστροφικές συνέπειες που μπορεί να φέρει τελικά η άρνηση κάποιου να έρθει σε επαφή με τον ασυνείδητο πόνο και τη θλίψη που μπορεί να του προκαλούν οι θλιβερές ματαιώσεις της Ζωής και της Πραγματικότητας, από το παιδικό του παρελθόν μέχρι και το «εδώ και τώρα», σε όλη την διαδρομή..! 

Πόσα πολλά θα άλλαζαν στις ανθρώπινες σχέσεις, αν βγαίναμε ενίοτε από τον «παντοδύναμο» ναρκισσισμό μας και μπαίναμε λίγο στα παπούτσια του Άλλου, και ανακαλύπταμε τις δικές του κρυφές αλήθειες – που μάλλον μοιάζουν με τις δικές μας…

Μπορεί ο Άλλος να με αγαπήσει..; Μήπως θέλει αλλά δεν μπορεί γιατι φοβάται στον μέγιστο βαθμό…; Εγώ γιατι δεν διεκδικώ συντροφικά κατανόηση και αγάπη από τον Άλλο, και αντί τούτου την απαιτώ με επιθετικότητα και μανία…; Μπορώ να αντέξω και να «χωρέσω» αγάπη και φροντίδα αυτή τη στιγμή…; Εμένα, άραγε, με αγαπώ…;

Όλοι την Αγάπη ψάχνουμε..! Σε μια ζωή που ισχύουν, εν τέλει, και οι νόμοι της Ζούγκλας… 

Βαλάντης Χουτοχρήστος – Ψυχολόγος, Ψυχοθεραπευτής, Επιστημονικά Υπεύθυνος του PsychoTherapy Lab 

Επανάληψη ή Επανόρθωση;

lonely-boy

Ένας νέος γονιός έχει να αντιμετωπίσει μια φοβερή αναμέτρηση με ασυνείδητες αναβιώσεις της δικής του παιδικής ηλικίας στο «εδώ και τώρα»…στη σχέση του με τα δικά του παιδιά.

Δύο είναι οι πιθανότερες εκδοχές: Επανάληψη ή Επανόρθωση.

Η Επανάληψη θα λειτουργήσει μέσω μιας καταναγκαστικής – «ρομποτικής» θα λέγαμε – αναπαραγωγής τραυματικών εμπειριών, κακοποιήσεων, φαύλων κύκλων, άλυτων συγκρούσεων, ημιτελών ταυτίσεων και οικογενειακών μυστικών…Η Επανάληψη έρχεται ως άμυνα για να προστατεύσει τον γονέα από τα δικά του τραύματα, τις δικές του καθηλώσεις ή ματαιώσεις, τις δικές του χαραγμένες «σκηνές» της όποιας βίας, τον δικό του ξεχασμένο (ή ποτέ ενήλικα εκφρασμένο) παιδικό πόνο…

Η Επανόρθωση έρχεται ως μια νέα ευκαιρία αλλαγής και εισόδου κάτι νέου, διαφορετικού και μη επαναλαμβανόμενου εντός της οικογενειακής ιστορίας. Η επανόρθωση έρχεται για να ανατρέψει την οικογενειακή «πλοκή», να καταρρίψει μύθους και προβολές..Δίνει ευκαιρίες για αναπλαισιώσεις, νέες κινήσεις και «ζωντανές» επενδύσεις.

Η Επανόρθωση, αγαπητοί μου γονείς, είναι δύσκολη υπόθεση.! Χρειάζεται αρκετό χρόνο, υπομονή και ένα επώδυνο (αλλά αυτογνωσιακό) πέρασμα σε θλίψεις, θυμούς, αρνήσεις, ενοχές, συγκρούσεις, ακυρώσεις, διαπραγματεύσεις…

Απαιτείται το ενήλικο πλέον, και συνειδητό, αντίκρισμα ενός γονέα που – στο «εκεί και τότε» – μπορεί και να υπήρξε, κάποιες φορές, κακοποιητικός, ματαιωτικός, υπερπροστατευτικός, ευνουχιστικός, αποπλανητικός, αυτοκαταστροφικός, βίαιος, αυταρχικός, απών…

Η Επανόρθωση έρχεται τώρα για να σπρώξει τον γονιό να πάρει μια νέα απόφαση… Θα επιτρέψει στο ναρκισσιστικό Εγώ του, άραγε, να γνωρίσει τα βαθύτερα τραυματά του για να μην τα επαναλάβει…την α-κατάλληλη στιγμή; Θα μπορέσει ο ίδιος τώρα να στραφεί πρός τα δικά του εσώτερα για να αντικρίσει οικογενειακά τραύματα, που θα αποκαθηλώσουν τελικά την (κάποιες φορές) ακραία Εξιδανίκευση των δικών του γονιών…;΄ 

Και η συ(ν)γ-χώρ-εση..; Αυτή θέλει υπομονη και χώρο! Έναν χώρο εσωτερικό και πολύ ιδιαίτερο…

Βαλάντης Χουτοχρήστος – Ψυχολόγος, Ψυχοθεραπευτής

 

Το Ανικανοποίητο

unsatisfied

 

Πολλοί άνθρωποι στερούνται αρκετά – υλικά ή άϋλα – αγαθά. Κάποιοι από αυτούς είναι – δικαιολογημένα έως έναν βαθμό, απαισιόδοξοι και θλιμμένοι. Κάποιοι άλλοι, ενώ στερούνται, δείχνουν (κατά έναν μαγικό τρόπο) να είναι σχετικά ικανοποιημένοι από τη ζωή τους…Δεν έχουν ξεχάσει τουλάχιστον να χαμογελάνε που και που ή να λένε μια ζεστή καλημέρα στον περιπτερά ή τον φούρναρη της γειτονιάς τους!

Άλλοι άνθρωποι έχουν την τύχη, ή την ικανότητα, να έχουν πολλά, ίσως και περισσότερα από αυτά που – εξαρχής – θα ήθελαν, ποιός ξέρει…Παρ΄όλα αυτά, μπορεί να είναι μόνιμα ανικανοποίητοι και απογοητευμένοι…

Υστερικά παραδομένοι στην αποπλανητική δύναμη της ενοχλητικής Στέρησης, αυτής που υπενθυμίζει συνεχώς την ανάγκη για ένα γερό «γέμισμα»…με όποιο τρόπο…Εδώ και τώρα!!

Action!!

…Τυχαίο σεξ, ριψοκίνδυνες ουσίες, υπερφαγίες, εφήμερες σχέσεις, σαδομαζοχισμοί, internet, χρήμα, σπατάλες, βουλιμίες, εικόνα, εξουσία, εκδραματίσεις, εξαρτήσεις…

Σε μια κοινωνία της «κρίσης», φαίνεται πώς στις ζωές κάποιων ανθρώπων πρωταγωνιστεί η δύναμη του Ακόρεστου, αυτού που (εμ)μένει εκεί, τιμωρημένα (ή…τιμωρητικά) ανικανοποίητο…Υπενθυμίζοντας διαρκώς ότι περιμένει εκεί «λαίμαργο», για να το ταϊσεις και να το χορτάσεις (το αχόρταγο!). Οπωσδήποτε και με κάθε τρόπο, με κάθε θυσία…

Αρκεί κάπως να «γεμίσεις»…έστω και για μια στιγμή, έστω και αν…σκάσεις!

Αυτό το Ανικανοποίητο βλέπετε…Στις κρίσιμες μέρες μας, αυτό ξέρει καλά να κρατεί..!

Βαλάντης Χουτοχρήστος – Ψυχολόγος, Ψυχοδυναμικός Ψυχοθεραπευτής

Το πράσινο μαντηλάκι της Υπέροχης

 

girl with green scarf

«Το πράσινο μαντηλάκι της  Υπέροχης»

Από την Μαριάννα Παντελοπούλου – δημοσιογράφο, αρθρογράφο.

Συνάντησα το Στέργιο χρόνια πολλά… μετά. Αγαπημένος φίλος κάποτε, χρόνια πολλά … πριν. Αλλαγμένος, από το χρόνο. Δεν είχε πια τα μαγικά μαύρα του μαλλιά, και το λεπτοκαμωμένο του κορμί, τώρα πια ήτανε σώμα μεσήλικου (ευνοημένου πάντως, ακόμα από τη μοίρα). Όμως η μεγάλη αλλαγή δεν οφειλόταν στον πανδαμάτορα, αλλά στον ίδιο.

Με πολλούς φίλους χάθηκα κατά τη διάρκεια των χρόνων, αλλά η η σχέση αγάπης, δε χάνεται ποτέ και κάπως έτσι ο Στέργιος μου είπε την ιστορία του κατευθείαν, από το πρώτο βράδυ που ξαναειδωθήκαμε τυχαία, σε ένα στενάκι του κέντρου.

Ναι, ο Στέργιος είχε αλλάξει. Είχε αληθινά αλλάξει. Ήσυχα αλλάξει, εν αντιθέσει με ανθρώπους που γνώρισα όλα αυτά τα χρόνια και διατυμπάνιζαν μια αλλαγή. Αλλαγή που στο πρώτο… στενό τους παράταγε σύξυλους ή την παράταγαν αυτοί κι έτρεχαν έντρομοι στο πρώτο μπαρ, ή (ακόμα χειρότερα) προκειμένου να γλιτώσουν την… αλλαγή της, ξαναγύρναγαν σε μια ζωή στενότερη και σκοτεινότερη κι απ΄ το χειρότερο παραδρομάκι της Ομόνοιας.

Ο Στέργιος είχε αλλάξει. Δεν χρειαζόταν να πει κάτι αυτός. Αυτή η σχισμή πανσέληνου στο χαμόγελό του φώτιζε τη νύχτα. Εγώ το ρώτησα. Εγώ που χάθηκα με αγαπημένους φίλους σαν κι αυτόν, γιατί κι εγώ φοβήθηκα την αλλαγή και βρήκα άλλη πατέντα…να χάνομαι, ή όπως οι ξένοι νόμιζαν…ν΄ αλλάζω συνεχώς.

Τρία όνειρα μου είπε ο Σερζ (όπως τον φώναζα παλιά) και λέω να τα ακούσετε κι εσείς κι ο ψυχαναλυτής μου, γιατί όπως κι ο Στέργιος παραδέχτηκε (off the record of dreams) τη βοήθεια του από ειδικό κι εκείνος την πήρε (για να τα βγάλει πέρα με την…Υπέροχη).

Όνειρο πρώτο. «Δεν πάει άλλο»

«Μαμά, μαμά αυτός ο Στέργιος χάλασε. Δεν πάει, σου λέω. Φέρε τον άλλο. Πες στον άλλο»,  ξυπνάω κάθιδρος  στο σκοτάδι ανοίγω τα μάτια και συνεχίζω να βλέπω σκοτάδι. Η μάνα έχει πεθάνει πια δεν μπορεί να κάνει τίποτα και αυτός ο Στέργιος έχει χαλάσει και δεν μπορεί να κάνει κι αυτός. Είμαι σα νεκρός φίλε. Λέω να πεθάνω τώρα, να τελειώνω. Δε βγάζω μέρα αύριο. ΔΕΝ ΕΧΩ! Και τότε φίλε, ανοίγει η πόρτα και  το δωμάτιο γεμίζει φως και μπαίνει μέσα η… Υπέροχη. Δεν έχεις δει σου λέω ομορφότερο πλάσμα!!! Και βαδίζει σιγά -σιγά στο κρεβάτι και με παίρνει αγκαλιά και κολλάει το στόμα της στ΄ αυτί μου κι αρχίζει να μου λέει, να μου λέει, να μου λέει… πω- πω ρε φίλε τι μου λεγε… Κι έχει τιγκάρει το πράσινο μαντηλάκι της στο λαιμό ένα φίνο άρωμα κι είναι στα ρουθούνια μου κι έχει εκείνη την ψιθυριστή φωνή και μου λέει, μου λέει… που θα πηγαίνουμε μαζί στη θάλασσα, και θα οδηγεί εκείνη (αλλά θα βάζουμε μαζί τις ταχύτητες), που θα γελάμε, που θα μας ζηλεύουν όλοι και μου τα λέει και μου χαϊδεύει τα μαλλιά (ήταν κι άλουστα ρε φίλε καταντράπηκα) και μου φιλάει το μέτωπο εκεί πάνω απ΄ τα μάτια που με πιάνει αυτός ο γαμημένος ο πόνος και κοιμήθηκα σα μωρό ρε φίλε και ξύπνησα καινούργιος, σου λέω…

Όνειρο δεύτερο. «Η δοκιμασία» ή «Για τα μάτια της μόνο»

Είμαι στη μέση του πουθενά. Δεν ξέρω σου λέω ποιο είναι το μπροστά, πιο το πίσω, από που ήρθα και που πάω και τα χω χρειαστεί γιατί αρχίζει να νυχτώνει (ή και να ξημερώνει; δεν ξέρω!) Δεν ξέρω τίποτα, σου λέω, έχω αρχίσει και τρέμω και ξαφνικά ακούγεται ένα μούγκρισμα, μούγκρισμα ρε φίλε, σαν το Κτήνος που λένε και ταρακουνιέται ο τόπος. Και πλησιάζει ,το ξέρω πως πλησιάζει γιατί σκοτεινιάζουν τα πάντα. Και κάνω ένα έτσι και βλέπω στο χοντρολαιμό του ένα κόκκινο λουρί και που καταλήγει νομίζεις! Στα χεράκια της! Στα χεράκια της κυρίας και με κοιτάζει με σηκωμένο φρύδι να δει τι θα κάνω. Και κοιτά μια εμένα μια το τέρας και σχεδόν του χαμογελά! Σαν να τα χουνε κάνει πλάκακια σου λέω! Κι εγώ  από το φόβο κι απ΄ το σοκ  το μόνο που θέλω είναι να το βάλω στα πόδια, να γυρίσω πίσω, εκεί που ήμουν, να χωθώ στο κρεβάτι μου, στα βρώμικα σεντόνια μου και μη σώσω! να πάω στη θάλασσα με τη γκόμενα τη σκάρτη. Κι ας είναι σκέτος άγγελος. Ο καλός μου άγγελος, πανάθεμα τη! Τη βλέπω και καίγομαι πιο πολύ κι απ΄ τις φωτιές που μου πετάει αυτός ο οξαποδώς πάνω μου.

Κι αυτός με πλησιάζει όλο πιο πολύ ρε φίλε! Κι αυτή η ρουφιάνα τον κρατάει σα σκυλάκι της κι έρχεται αργά, αργά κουνάμενη – συνάμενη πάνω στα γοβάκια της (όπως εκείνο το πρώτο βράδυ που μπήκε στην κάμαρα μου) και διαβάζω στα χείλη της να μου λέει ναζιάρικα « Λοιπόν;» κι έχει ήδη αρχίσει να στραβώνει που δεν του χυμάω! ΤΙ ΝΑ ΤΟΥ ΧΥΜΗΞΩ!!! Εγώ τα έχω κάνει πάνω ΜΟΥ!!! Τα πόδια μου ήδη έχουν πάρει στροφή προς τα πίσω αλλά το ξέρω, μέσα μου κάπως το ξέρω, πως πρέπει να μείνω εδώ. Αν αντέξω να μείνω εδώ μέχρι να ανάψει το φανάρι!!! Και κοιτάω τα νούμερα που σέρνονται  κι η καρδιά μου πάει να σπάσει μαζί και τα κόκκαλα στα πόδια μου απ΄ την πίεση που βάζω να μείνουν εδώ και σκύβω το κεφάλι μη δω τις ματωμένες ματάρες του ούτε εκείνη που με κοιτάει σαν τη μάνα μου «Δειλέ! Άντρα γύρεψα εγώ!!!»  σκύβω το κεφάλι φίλε, μου πέφτουν τα μούτρα στο χώμα κανονικά κι εκεί ακριβώς είναι που βλέπω τα βρωμοπόδαρα του και στο αριστερό έχει ένα κόκκινο διακόπτη ρε φίλε και σκύβω και  πατάω το off!

Κι έτσι άξαφνα βρίσκομαι στο κρεβάτι μου κι ούτε ξέρω τι χτύπησε και μου χτυπάει την πόρτα, δε λέω εμπρός, δε λέω τίποτα και την ανοίγει. Είναι αναμαλλιασμένη και τα μάτια της λάμπουν κι έχει στο χέρι το πράσινο μαντίλι της κι έρχεται και κουρνιάζει στα πόδια μου, χωρίς να πει τίποτα. Κι ούτε κι εγώ της λέω κάτι, για την απανθρωπιά της, την ξεδιαντροπιά της, την εγκατάλειψη της και μέσα μου λυσσάω να μου πει ένα μπράβο. Παρηγοριέμαι που ναι στα πόδια μου  και κρατάω την πεισμωμένη μου σιωπή και τότε σηκώνει το κεφάλι και μου λέει « Είδες που τον <είχες> για πλάκα ρε κούκλε; Τι να μας πουν τα ψώνια με τα μούσκουλα; Εσύ έχεις τον τρόπο σου! Αύριο θα πάμε στη θάλασσα, μωρό. Ο καινούργιος δρόμος είναι σούπερ!!!!»

Όνειρο τρίτο, τέταρτο, πέμπτο… « Από δω και πάνω» (στίχος, Γ. Αγγελάκα)

Μη φανταστείς, τραβάω κάτι υποτροπές ξεγυρισμένες που και που, αλλά βλέπεις τώρα τη δάγκωσα τη λαμαρίνα της -μου λέει κλείνοντας το μάτι- και δε γλιτώνω. Πέφτω στο κρεβάτι να λιώσω στον ύπνο της καταθλιψάρας μου αλλά…

Ξυπνάω σε ένα σπίτι (το ίδιο πάντα). Είναι ένα σπίτι, τάχα μου παράλληλο με το παλιό, σε παραδίπλα δρόμο, σα να λέμε. Τάχα μου το χω νοικιάσει; το χω αγοράσει; αφότου έφυγα απ΄ το παλιό,  και με κάποιο τρόπο μπορούν κι επικοινωνούν. Το νέο σπίτι είναι φωτεινό, με χρώματα, αλλά κάθε φορά κάποιος χώρος του είναι ανάστατος, μπορεί να είναι το γραφείο ή η κρεβατοκάμαρα (πέρυσι με την απόλυση, βρήκα λέει όλους τους φακέλους των καλύτερων προσωπικών μου πελατών φαγωμένους από ποντίκια που μπήκαν στα συρτάρια)  ξυπνώ στο σπίτι κι είμαι κυριολεκτικά σκασμένος, δεν μπορώ να πάρω ανάσα και πρέπει κάθε φορά να συμμαζέψω και το χάος στο συγκεκριμένο δωμάτιο, αλλά φαίνεται τόσο δύσκολο, τόσο δύσκολο! Σέρνομαι να βγω στη βεράντα να αναπνεύσω αλλά η πόρτα που ανοίγω  με οδηγεί στο παλιό σπίτι. Είναι σκοτεινό και υγρό. Σαν υπόγειο ένα πράγμα. Ποιο μπαλκόνι και ποιος αέρας; (Που, το καινούργιο! Σκέπτομαι, τα σπάει!) Το μάτι μου πέφτει σε κάποια παλιά παιδικά παιχνίδια ή φωτογραφίες που αναρωτιέμαι πως και δεν τα πήρα μαζί μου φεύγοντας, αλλά όπως κάνω να τα πάρω (κάθε φορά άλλο) διαλύονται και λες και διαλύομαι κι εγώ, σαν να λιποθυμάω πως να στο πω, είναι κι αυτή η έλλειψη αέρα εκεί μέσα, σα να σβήνω… Ξαναξυπνώ στο νέο σπίτι όπως όταν σε συνεφέρουν από πνιγμό! Σηκώνομαι και πάω στο δωμάτιο που πρέπει να καθαρίσω. Ρίχνω μια ματιά, αναστενάζω προσπαθώ να βρω κάποιο αγαπημένο αντικείμενο που θα μου κλέψει την προσοχή με την ιστορία του κι από κει αρχίζω την τακτοποίηση. Κι εκεί που καθαρίζω και καθαρίζω και καθαρίζω κι έχω χωθεί πια για τα καλά ακούω από κάτω κόρνα. Και βγαίνω στο μπαλκόνι και τη βλέπω στο αμάξι. Έχει κατεβάσει τη σκεπή και μου χαμογελάει και μου φωνάζει “Πάμε μωρό;” Κι είμαι ήδη στα σκαλιά. Ανοίγω την πόρτα γελώντας και πατάει γκάζι και βάζω το χέρι μου πάνω από το δικό της στο λεβιέ και της παίρνει ο αέρας το πράσινο μαντηλάκι στο λαιμό κι έχουμε δρόμο μπροστά…

 

H Αγάπη και το Μίσος

good

 

To Καλό και το Κακό, η Αγάπη και το Μίσος έχουν φωλιάσει μέσα μας από τότε που ήρθαμε σε αυτή την ζωή – τυχαία ή όχι…Η «εκτός της μήτρας» και γεμάτη άγχος ανακάλυψη του μωρού ότι αυτή η ζωή έχει αρκετές βάσεις στο (μερικώς ή ολικώς) ανικανοποίητο (τροφή, ύπνος, αγκαλιά, ασφάλεια, μητρικό χαμόγελο…) φέρνει το βρέφος πλέον σε επαφή με τις πρώτες ματαιώσεις και σε β’ πλάνο με τον έντονο φόβο καταστροφής και το απειλητικό άγχος Θανάτου…

Έτσι,- και με συνοδό Κυρία την Ενοχή, όταν το «καλό» αντικείμενο αγάπης, η «ιδανική μήτ(ε)ρα», ο εξιδανικευμένος Άλλος δεν ικανοποιεί τις «λαίμαργες» ανάγκες μας, τότε γίνεται «κακό», γεμάτο μίσος, σχεδόν καταστροφικό…Ο άλλοτε «ιδανικός Άλλος» απομυθοποιείται και η εξιδανίκευση – γοητεία δίνει τη θέση της στην υποτίμηση – απογοήτευση…Ο παρανοϊκός φόβος και το άγχος της απειλής εδώ από το «Κακό» κυριεύει και οι (συνειδητές ή ασυνείδητες) φαντασιώσεις αμυντικής επίθεσης του ανθρώπου έναντι στο Κακό και Μισητό μπορούν να ακυρώσουν εντελώς την Πραγματικότητα και τις αρχές της. Στόχος η ηρεμία, η γαλήνη, η ασφάλεια…Τα μέσα κυρίως φαντασιακά…Ο Πόλεμος ξεκινά..

Μάταια…

Η Ενοχή και η βίαιη επιστροφή στη Πραγματικότητα δεν αφήνουν περιθώρια για ηρεμία και εσωτερική γαλήνη. Σε κατάσταση αναμονής τώρα για τη σκληρή τιμωρία που επιβάλλει η τόσο αδίστακτη επιθετικότητά μας (έστω και αν είναι φαντασιακή…). Ο τίτλος που μας απονέμεται (άδικα;) έχει τίτλο: «Κάκιστος» … και ο φαύλος κύκλος φέρει πλέον «σάρκα και οστά» μέσα από την οδό της επανάληψης και της επιστροφής στο «αρχικό σημείο», που δίνει ελπίδες ασφάλειας και ανακούφισης…έστω για μια στιγμή…έστω με οδηγό τη φαντασίωση!

Αδιαμφισβήτητα, όλοι έχουμε μέσα μας και το Καλό και το Κακό, και την Αγάπη και το Μίσος…Προσαρμοσμένοι ή όχι, «κανονικοί» ή μη.

Η συμφιλίωση με τη διττή μας πλευρά μέσα σε μια κοινωνία που λίγο πολύ ευνοεί τα «κουτάκια» φαντάζει δύσκολος δρόμος… Πόσο μάλλον όταν η ίδια η κοινωνία («φάντασμα») σε τιμωρεί για το Κακό που, βέβαια, πολύ συχνά η ίδια πάλι ξέρει πολύ καλά να υπηρετεί σαν αυστηρή δασκάλα…(!).

Μόνο η αποδοχή του μίσους, της επιθετικότητας και του κακού που φώλιασε μέσα μας από τότε που ανακαλύψαμε ότι «τίποτα δεν είναι αρκετό» θα έρθει για να περιφρουρήσει ριψοκίνδυνες προβολές, ενδοβολές και ταυτίσεις με αγαπημένα μας πρόσωπα, κηρύσσωντας τη λήξη των τραγικών Πολέμων – που ίσως ποτέ δεν υπήρξαν…

Η καλλιέργεια της αγάπης και του «καλού» απαιτεί σκληρή εσωτερική δουλειά. Το «κακό» και το μίσος, από την άλλη, έχουν βρει στις μέρες μας τους «ιδανικούς υποδοχείς», και τούτο κάνει τα πράγματα δυσκολότερα…

 

Βαλάντης Χ.

«Έρωτας vs Σεξουαλικοποίηση: 0-1»

Robin -  Fetal Positioned Red Head Freckled Jazz Singer With Bar

 

Είναι, μάλλον, άδικο για τον Έρωτα πολλοί άνθρωποι να έχουν μπερδέψει όμορφες ερωτικές αξίες με καταστάσεις που μυρίζουν σεξουαλικό άγχος, επιθετικότητα και καταστροφή…

«Καψούρα», αποθεώσεις, εξάρτηση, «χάσιμο» του εαυτού, μάταιες εξιδανικεύσεις, σεξουαλικοποιημένος ερωτισμός (βλ. σαδομαζοχισμός, τρίγωνα, πορνό, sex dates), παιχνίδια εξουσίας, κακοποιήσεις, απορρίψεις …

Εδώ μιλάμε για καταστάσεις «γκομενικές», που μόνο τον Έρωτα και τη Ζωή δεν υπηρετούν. Δυνάμεις ερωτικοποιημένης επιθετικότητας έρχονται – δυστυχώς – αυτόματα για να μην αφήσουν τον άνθρωπο να ξεπεράσει τα χαμηλότερα στρώματα της ύπαρξής του και να ζήσει με ομορφιά κάτι πραγματικά Ερωτικό…

Και η κοινωνία μας πάντα πιστή στην υπηρεσία της αυτο – Καταστροφής και της Επιθετικότητας με τα «καψουροτράγουδά» της, με γελοίες τηλεοπτικές σειρές, με το Cosmopolitan και τα «5 βήματα για να τον τυλίξεις», με την εξιδανίκευση των «προτύπων» και…το «γρήγορο» internet να πουλάει κορμιά…

Ο Έρωτας δεν ποτίζεται με πόνο, χάσιμο και υποδούλωση. Αγάπη, θαυμασμό και σεβασμό μόνο θέλει…

 

Βαλάντης Χουτοχρήστος – Ψυχολόγος

houtohristos@gmail.com

«Πάλι στα ίδια…;»

repeat

Ο «καταναγκασμός της επανάληψης» μάταια έρχεται για να μας φοβίσει, να μας απογοητεύσει ή να μας οδηγήσει πίσω αυτοκαταστροφικά!

Η καταναγκαστική επανάληψη «ενοχλητικών» συμπεριφορών – που διαιωνίζουν φαύλους κύκλους στη ζωή μας – έρχεται και ξαναέρχεται για να αποκτήσει το ιδιαίτερο νόημα και την θεραπευτική της αξία…

«Επαναλαμβάνουμε» για να δούμε, να συνειδητοποιήσουμε, να πονέσουμε, να αποδεχτούμε και, εν τέλει, να προχωρήσουμε!

Κάθε ουσιαστική αλλαγή προϋποθέτει Απώλεια και Πένθος ενός τμήματος του παρελθοντικού Εαυτού, και συνεπώς χρειαζόμαστε ένα ισχυρό κομμάτι ψυχικής ενέργειας, που μάλλον έρχεται να εδραιωθεί και να ενισχυθεί μέσα από τη διαδικασία της «επανάληψης» του συμπτώματος.

Αγαπητοί μου Άνθρωποι, μόνο στους Θεούς δεν επιτρέπεται η «επανάληψη του Λάθους»!

Σε εμάς τους θνητούς όλα επιτρέπονται. Αρκεί να θυμόμαστε ότι όλα γίνονται, όχι για να «ταίζουμε» βουλιμικά τις ενοχές μας, αλλά για να αποκτήσουμε τη Γνώση και να προχωρήσουμε με φροντίδα και αγάπη σε αλλαγές που θα μας κάνουν πιο όμορφους ανθρώπους στις μικρές ζωές μας!

 

Βαλάντης Χουτοχρήστος – Ψυχολόγος, Ψυχοθεραπευτής

houtohristos@gmail.com

Παθολογικό Πένθος

goodbye-1517079

Οι ρυθμοί της κοινωνίας μας και οι απαιτητικοί μας ρόλοι αφήνουν, άραγε, τον αναγκαίο ψυχολογικό χώρο για να πενθήσουμε τις Απώλειες που η ζωή παρουσιάζει…;

Τον σύντροφο που μας αποχαιρέτησε, την εργασιακή θέση που αφήσαμε ή μας άφησε, τα «χ» σχέδια που ματαιώθηκαν ή αναβλήθηκαν, τον γονέα που μπορεί να έφυγε, την «ακέραιη» υγεία που μπορεί – με κάποια αρρώστια – να χάσαμε, κάποια όνειρα που μπορεί να ακυρώθηκαν, ένα κομμάτι του Εαυτού που μπορεί κάπου να σκορπίστηκε…Και άλλες πολλές απώλειες, μικρότερες ή μεγαλύτερες…»Προλαβαίνουμε», στις μέρες μας, να πενθήσουμε τις απώλειές μας;

Παθολογικό ή άλυτο ή επιπεπλεγμένο το πένθος που η κοινωνία μας, δυστυχώς, επιτάσσει!

Μια πιθανή λύση η γρήγορη «υποκατάσταση»…Να βρώ ένα σύντροφο γρήγορα, να απασχολούμαι διαρκώς με πράγματα για να γεμίσω καταναγκαστικά τον χρόνο μου τώρα που έμεινα άνεργος ή πήρα σύνταξη, να βρώ τον «ιδανικό» γονέα στον σύντροφο μου για να μπορέσω να κρατήσω ζωντανό τον «πραγματικό» μου, να αλλάξω γρήγορα και να γίνω ένας…»άλλος άνθρωπος» αφού δεν αντέχω να αντικρύσω και να αποδεχτώ τα κενά του πραγματικού μου εαυτού…»Υποκατάστατα του χαμένου» ξεπροβάλλουν κάθε τόσο για να μπλέξουν τα πένθη μας!

Άλλη επίλυση μπορεί να είναι η ασυνείδητη ταύτιση και το «ταξίδι» με το χαμένο και νεκρό αντικείμενο. Επικίνδυνη η συγκεκριμένη επιλογή, καθώς αυτό «το όλο μυστήριο, ίσως και γοητεία», ταξίδι θα παρασύρει βέβαια και αναγκαστικά προς τον Θάνατο και τη Καταστροφή…Αλκοόλ και ναρκωτικά, σεξουαλικά άγχη και φετίχ, παρορμήσεις, μανίες, σαδομαζοχιστικές σχέσεις, υστερίες, αυτοκαταστροφές, απόπειρες, αυτοκτονίες…

Και άλλες πολλές οι ασυνείδητες απαντήσεις που ο κοινωνικός εαυτός «πρέπει» γρήγορα να δώσει στο απαιτητικό – ιδίως για τις μέρες μας – Πένθος!

 

Βαλάντης Χουτοχρήστος – Ψυχολόγος

houtohristos@gmail.com

Ανθρώπινες Σχέσεις: Το πρόβλημα των καιρών μας, αλλά και η μοναδική διέξοδος!

relations  

Η ανάγκη για διαπροσωπικές σχέσεις και ανθρώπινη επικοινωνία αποτελεί σήμερα ίσως το μεγαλύτερο ζητούμενο των ανθρώπων. Η αναζήτηση της ανθρώπινης επαφής, της κατανόησης, της φροντίδας και της αλληλεγγύης είναι ίσως μια από τις όμορφες – κατα τη γνώμη μου – και μή αυτοκαταστροφικές διεξόδους (γιατί υπάρχουν και οι αυτοκαταστροφικές!) εντός κάποιων  κοινωνικών καταστροφών που μπορεί να βιώνουμε, ο καθένας με τον μοναδικό και ιδιαίτερο τρόπο του…

Πόσο εύκολο είναι, άραγε, να επικοινωνήσουμε, να συν-αισθανθούμε, και εν τέλει να «σχετιστούμε» πραγματικά; Ποιος ο ρόλος των συστημάτων εντός των οποίων μεγαλώσαμε και μερικώς ενδοβάλαμε; Μιλάμε για κοινωνία, οικογένεια, σχολείο, οικονομία κ.α. Είναι όλα συστήματα. Και ένα σύστημα απαιτεί σχέσεις πάνω στις οποίες βασίζεται και λειτουργεί. Με ποιά διαδικασία – άραγε – ένα «ναρκισσιστικά βαλόμενο» σύστημα απαιτεί νέες μορφές συσχέτισης ανάμεσα στα κομμάτια του για να σωθεί; Η κοινωνία μας, λοιπόν, μάλλον βρίσκεται σε μια θέση ναρκισστικής κρίσης «ύπαρξης», πέρα από τη ρεαλιστική οικονομική.

Η επίλυση μιας κρίσης προυποθέτει, ίσως, αλλαγές στα νοήματα που έχουμε δώσει στις ζωές μας… Πόσο εύκολο, όμως, είναι αυτό όταν για να στηρίξουμε τον «ναρκισσισμό» της κοινωνίας μας έπρεπε να ποτιστούμε και οι ίδιοι λίγο απ΄αυτόν; Να πιούμε λίγο από το ακριβό κρασί που μας πρόσφερε στις γιορτές της;

Η δύναμη της Εικόνας δυστυχώς έχει γιγαντωθεί σε περιόδους που η κοινωνία άρχιζε να εμπλέκει ζητήματα αποδοχής και απόρριψης μέσα στη προσπάθεια να παραμένει η ίδια προστατευμένη, δυνατή και…αποδεκτή. Θωρακισμένη μέσα σε κανόνες και αξίες που οριοθετούν – όχι το φυσιολογικό από το «τρελό», όπως σε άλλες εποχές – αλλά το αποδεκτό από το απορριπτέο. Οι άνθρωποι πλέον έχουν συνειδητοποιείσει ότι θα ζητήσουν ψυχοθεραπεία όχι γιατί είναι τρελοί ή ασθενείς. Θα αναζητήσουν βοήθεια γιατι ξαφνικά νιώθουν ανασφάλεια και φόβο για το αν είναι αποδεκτοί ή όχι (από γονείς, φίλους, σύζυγο ή εραστή…), με αποτέλεσμα να δυσκολεύονται έτσι και οι ουσιαστικές «σχέσεις» που (φυσιολογικά) στηρίζονται σε εμπιστοσύνη και αποδοχή, αποδοχή χωρίς όρους και πέρα από εξιδανικευμένες  Εικόνες… Η Eικόνα, λοιπόν, άρχισε να αποκτά όλο και μεγαλύτερη εξουσία και να αποτελεί ένα βασικό κριτήριο για την ενδεχόμενη αποδοχή ή απόρριψη.

Τώρα που η Εικόνα της κοινωνίας έχει αρχίσει να καταρρίπτεται -πρώτα από την ίδια  – τι γίνεται; Πώς ένα «βασικό» κριτήριο χάνεται ξαφνικά; Πως ο σύγχρονος άνθρωπος θα  κρίνει αν είναι αποδεκτός ή όχι από τους Άλλους όταν το ίδιο το «αλάνθαστο κριτήριο», όταν δηλαδή η Εικόνα της ίδιας της κοινωνίας ξεκίνησε να «γκρεμίζεται» και να απομυθοποιείται…; Το «σχετίζεσθαι»  (επί της «ουσίας»< ρ. «ειμί», είμαι – παρά «φαίνομαι») είναι τελικά ένα κύριο πρόβλημα των καιρών μας, αλλά συγχρόνως και η μοναδική ίσως λύση…

Βαλάντης Χουτοχρήστος – Ψυχολόγος, Ψυχοθεραπευτής

«Ψυχοθεραπεία και…Δαίμονες!»

dem

 

Πολύ συχνά, οι ψυχολόγοι επιθυμούμε να «δούμε» γρήγορα και «ορατά» θεραπευτικά αποτελέσματα, όπως και ο θεραπευόμενος εννοείται… (που έχει και το θέμα του οικονομικού κόστους της θεραπείας που – ιδίως αν αυτό είναι υψηλό – τριγυρίζει συχνά ενοχλητικά στο κεφάλι του).

Συγχρόνως, όμως – για να λέμε αλήθειες – ίσως υποβόσκει και σε εμάς τους ίδιους τους θεραπευτές μια ασυνείδητη ναρκισσιστική ανάγκη να αποδείξουμε στον εαυτό μας ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε γρήγορα (ώς θεραπευτές ή/και ώς «καλοί» άνθρωποι), να κάνουμε γρήγορα καλό, να φέρουμε γρήγορα  «ορατά» αποτελέσματα στη ζωή του ανθρώπου που μας πληρώνει και μας εμπιστεύεται γρήγορα. Εξάλλου, η κοινωνία μας τρέχει γρήγορα, και όλοι μας «πρέπει» να την προλαβαίνουμε, να τα κάνουμε όλα γρήγορα και να αποδειχθούμε γρήγορα «σωστοί και άξιοι»…

Αρκούν, άραγε τα γρήγορα, τα «ορατά» ψυχοθεραπευτικά αποτελέσματα; Υπάρχει περίπτωση να πέσουμε (θεραπευτής και θεραπευόμενος) στη παγίδα του «άμεσα ωφέλιμου»; Αυτού που μπορεί να ισοδυναμεί με μια «εικoνική» αλλαγή του «σκηνικού ζωής» του πελάτη – που έρχεται να καλύψει τις ναρκισσιστικές ανάγκες του θεραπευτή και, συγχρόνως, να ενισχύσει τις αμυντικές αντιστάσεις του θεραπευόμενου για ουσιαστική αλλαγή και εξέλιξη; Τι γίνεται, άραγε, με τους Δαίμονες που είναι εκεί – ίσως και αόρατοι – και περιμένουν τον Εξορκισμό τους;

Η ψυχοθεραπεία είναι μια απαιτητική εσωτερική διαδικασία, που κάποιες στιγμές σε σπρώχνει να ασχοληθείς με αυτά που έχεις… «ξεχασμένα» ας τα πούμε. Ξεχασμένα γιατί αγχώνουν, γιατι πονάνε, γιατι – όπως και να χει – είναι δύσκολα και μπερδεμένα. Η πρώτη επαφή με αυτά τα κομμάτια του παρελθόντος θα φέρει φυσιολογικά έντονο άγχος εντός της ψυχοθεραπευτικής διαδικασίας, τόσο για τον ίδιο τον θεραπευόμενο, όσο και για τον θεραπευτή πολύ συχνά (ο οποίος, ιδανικά, θα το διαχειριστεί στη προσωπική του θεραπεία και εποπτεία). Τα κομμάτια αυτά δεν είναι μια απλή υπόθεση…Είναι οι Δαίμονες του καθενός μας  και επιστρέφουν από το «σκοτεινό» Παρελθόν για πραγματικό Πόλεμο…

Ο Πόλεμος αυτός δε ξέρουμε πόσο θα κρατήσει… Σε αυτή τη φάση είναι πολύ πιθανό – ίσως και αναγκαίο – ο άνθρωπος να «εξαρτηθεί» από τη ψυχοθεραπεία και τον θεραπευτή του μέχρι τη Νίκη! Εξάλλου, η ιστορία έχει αποδείξει ότι οι Πόλεμοι ενίοτε απαιτούν την ύπαρξη Συμμάχων και, συχνά, η εξάρτηση από αυτούς είναι απαραίτητη προϋπόθεση για τη νίκη και τη λύτρωση! Εδώ ο ενδεχόμενος φόβος της εξάρτησης καλό είναι να εκφραστεί, να αναλυθεί και να νοηματοδοτηθεί πέρα από ζητήματα οικονομικής εξάρτησης και εκμετάλλευσης από τον θεραπευτή. Σίγουρα, λοιπόν, μπορεί να υπάρξει μια περίοδος αναγκαίας «εξαρτημένης» σχέσης με τη θεραπευτική διαδικασία. Ο ηθικός θεραπευτής εδώ θα αναλάβει την ευθύνη να αντιμετωπίσει τα ζητήματα αυτά και να βοηθήσει τον άνθρωπο – τη κατάλληλη στιγμή της θεραπευτικής διαδικασίας – να σταθεί μόνος στα πόδια του, να πιστέψει στον εαυτό του και να προχωρήσει στη ζωή του δυνατός και ελεύθερος πλέον από… «Δαίμονες»!

Αν κάπου, λοιπόν, η ψυχοθεραπεία δικαιολογεί Εξαρτήσεις, Καταστροφές και Πολέμους είναι μόνο σε αυτό το σημείο, στον πόλεμο με τους Δαίμονές μας, με το προσωπικό μας drama… Ιδανικά μιλώντας σε αυτό το σημείο, αν υπάρχει μια ισχυρή θεραπευτική σχέση εμπιστοσύνης, η θεραπεία θα δώσει τα απαραίτητα εφόδια  στον άνθρωπο να προχωρήσει στη Καταστροφή του Δαίμονά του, – ή ακόμη καλύτερα,  στον Εξορκισμό του.

Κατά τ’ άλλα, η ψυχοθεραπεία μόνο Ζωή, Ελευθερία και Έρωτα έχει να προτείνει, τραβώντας τους ανθρώπους από Θανάτους, Πολέμους, Καταστροφές, Εξαρτήσεις και φυσικά…από υποψήφιους Δαίμονες!

 

Βαλάντης Χουτοχρήστος – Ψυχολόγος

houtohristos@gmail.com

Αρέσει σε %d bloggers: